တခါတုန်းက တက္ကသိုလ်မှာ

 တခါတုန်းက တက္ကသိုလ်မှာ

##############

“အား…နာတယ် ..“

သူဇာနွယ်၏ အော်ညည်းသံက တော်တော်ကျယ်ကျယ်ထွက်လာသည်မို့ ဝေ၀လွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“နင် … မဇာကို နာအောင်လုပ်တယ် ..“

ရဲနောင်သည် ဝေ၀လွင်ကို ရှင်းပြမနေပါ။ သူဇာနွယ်ကိုသာ လှမ်း၍ ချော့မော့သည်။

“သူဇာ … အသာလေး ညိမ်နေလိုက် .. ဘာမှမလုပ်နဲ့..“

သူဇာနွယ်သည် ရဲနောင်မပြောလဲ ဘာမှမလုပ်ရဲပါ။ မိနစ်ပိုင်းအနည်းငယ်လောက်တော့ သူတို့အားလုံးသည် သူမ အဆင်ပြေသွားသည့် အချိန်ထိ ဘာမှမလှုပ်ရှားပဲ စောင့်နေမိကြသည်။ 

“မနာတော့ဘူး .. ကိုနောင် …. ရှိန်းဖိန်းဖိန်းလေးပဲ ဖြစ်နေတယ် ..“

တော်တော်လေးကြာတော့မှ သူဇာနွယ်ဆီက အသံထွက်လာသည်။ 

“အင်း … သူဇာ … ဖြေးဖြေးလုပ်ကြည့်လေ .. ကိုယ့်အရှိန်နဲ့ကိုယ်ပေါ့ … ကောင်းလာပြီဆိုတော့မှ အရှိန်မြှင့်…“ ရဲနောင်သည် ဆရာတစ်ယောက်လိုပင် သူဇာနွယ်ကို အကြံပေးသည်။

“အိုကေ ..“

“ဝေလွင် .. ကိုယ့်ပေါ်မှာ သေချာထိုင်တော့ ..“

ရဲနောင်သည် သူဇာနွယ်ကို ပြောပြီးနောက် ဝေ၀လွင်၏ တင်ပါးတွေကို လှမ်းဆွဲကာယူသည်။ ကောင်မလေး၏ စောက်ပတ်သည် သူ့ပါးစပ်နှင့် သွားထိသည်။ ဝေ၀လွင်၏ စောက်ပတ်နံ့က ခပ်ပြင်းပြင်း သူနှာ၀သို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ကောင်မလေးသည် အနံ့အသက်တော့ မဆိုးပါ။ ရဲနောင်သည် လျှာကို ဆန့်ထုတ်နိုင်သမျှ ထုတ်ကာ အောက်က စောက်ခေါင်း၀ထဲသို့ ထိုးထည့်သည်။ ဝေ၀လွင်၏ တုံ့ပြန်မှုကတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ စောက်ရည်ကြည်တွေက ကျလာခြင်းပင်။

သူဇာနွယ်၏ လှုပ်ရှားမှုတွေသည် တဖြေးဖြေးနှင့် အရှိန်ရလာသည်။ ရဲနောင်သည် ဝေ၀လွင်၏ စောက်ပတ်ကို ရက်ပေးနေရင်း သူဇာနွယ်ဆောင့်ချတိုင်း သူ့အတန်ကြီးကို မသိမသာ ထိုးထည့်ပေးသည်။ နဲနဲ နဲနဲနှင့် လီးတန်ကြီးက တဖြေးဖြေးချင်းတိုး၀င်ကာ နောက်ဆုံးတစ်ချက် သူဇာနွယ်ဆောင့်အချက်တွင် ကောင်မလေး၏ သားအိမ်၀ကို သွားထောက်သည်။

“ဗြစ် … ဘွတ်…ဘွတ်…..အိုး .. အင့်…အင့်….. “

“ကောင်းလာပြီ … ကိုနောင် .. ကောင်းလာပြီ ..“

“အီး…အင့်….မဇာ… ဝေလွင်လဲ …ကောင်းလာပြီ… အီး…“

အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ကောင်မလေး နှစ်ယောက်၏ ကာမဆိပ်ကြောင့်အော်ညည်းသံများကသာ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေသည်။ တော်သေးသည်။ ဒီအဆောင်က အုတ်တိုက်မို့လို့ပင်။ ရဲနောင်သည် ဝေ၀လွင်၏ စောက်ခေါင်းထဲကို လျှာထိုးထည့်ကာ ရက်ပေးနေရာမှ လျှာကို အပြားလိုက်ထားကာ အပေါ်ဘက်သို့ ရက်တင်သည်။ စောက်စေ့ကလေး အရောက်တွင် သရက်စေ့စုပ်သလို စုပ်ပေးလိုက်သည်။

“အမေ့ … အီး …အီး …. အင့်……အင့်… ထွက်ကုန်ပြီ..“

ဝေ၀လွင်သည် ရဲနောင်၏ မျက်နှာကို သူမပေါင်တွေနှင့် တင်းကြပ်စွာပင် ညှပ်သည်။ ရဲနောင်သည် ကောင်မလေး ပြီးသွားမှန်းသိသော်လဲ အလွတ်မပေးပဲ စောက်ပတ်ကို တိုးကာရက်သည်။ ဝေ၀လွင်၏ စောက်ရည်ကြည်တွေသည် အရသာသိပ်မဆိုးသည်မို့ စောက်ပတ် ရက်ပေးရတာကို သူနောက်တွန့်မနေမိတာကြောင့်လဲ ပါသည်။ နောက်ဆုံး ကောင်မလေး၏ ကိုယ်က တောင့်ထားသမျှ ပြေကာကျသွားမှ သူသည် ဝေ၀လွင်၏ တင်ပါးတွေကို ထိန်းကာ မဖယ်လိုက်သည်။ အဲ… ဖြစ်ချင်တော့ ဝေ၀လွင်ကို အမတွင် သူမ၏ခြေထောက်နှင့် ညိကာ စည်းထားသည့် ပုဝါက ပြေသွားသည်။ ပုဝါစက မျက်စိနေရာက လွတ်ကာ အောက်ကိုလျှောကျသည်။ ရုတ်တရက် ရဲနောင်နှင့် သူဇာနွယ်သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် မြင်သွားသည်။

“အိုး…Fuck .. ဝေလွင် ….“ 

သူဇာနွယ်သည် ဝေ၀လွင် နာမည်ကို ညည်းကာ ပြောသည်။ သူမခမျာ အရှိန်နှင့်ဆောင့်နေရာမှ တိုးလို့တန်းလန်း ဖြစ်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်သည်။ ရဲနောင်သည် အခြေအနေကို မရှုပ်ထွေးစေချင်သဖြင့် ဝေ၀လွင်၏ တင်ပါးကို ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်ကာ ပုဝါစကို မျက်လုံးပေါ် ပြန်ဖုန်းလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ချေ။ သူက သူဇာနွယ် တကိုယ်လုံးကို မြင်သွားပြီ မဟုတ်လား။ သူဇာနွယ်သည် ရဲနောင်ထင်ထားသလို ရိုးရိုးသာမန်မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပင်။ မျက်နှာက ခပ်သွယ်သွယ်နှင့် ဆံပင်ကလဲ ဂုတ်ဝဲလောက်သာ ရှိသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ၏ နို့ကြီးတွေက ကလေးအမေတွေလောက်ပင် ကြီးမားကာ နို့သီးခေါင်းတွေက တော်တော်ကြီးသည်။ 

ပုဝါစည်းပြေသွားသည့် အဖြစ်ကို မေ့ပျောက်စေရန် ရဲနောင်သည် သူဇာနွယ်၏ တင်ပါးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်ကနေ ခပ်ပြင်းပြင်းပင် လီးတန်ကြီးကို ပင့်ထိုးသည်။ ကျဉ်းကျပ်နေသည့် စောက်ခေါင်းထဲတွင် သူ့လီးတန်ကြီးက စောက်ပတ်အတွင်းသားတွေကို ပွတ်သပ်ကာ သားအိမ်၀ထိ တောက်လျှောက်ရောက်သည်။ သူလှုပ်ရှားချက်က ထိရောက်သည်မို့ သူဇာနွယ်ဆီမှ တခြားဘာသံမှ မကြားရတော့ပဲ တအင့်အင့် တအီးအီး ညည်းသံများသာ ကြားရသည်။ ရဲနောင် တင်ပါးကို ပင့်တင့်ကာ ဆွဲယူပြန်ချ၍ လိုးပေးနေသည်က သူမ ဆောင့်တာထက် ပို၍ အရှိန်ပြင်းကာ ထိမိလှသဖြင့် သူဇာနွယ်သည် ခဏတွင်းပင် တစ်ချီပြီးသည်။

“အီး ….. အား … ရောက်ပြီ…..အင့်…..အင့်…..အမေ့..“

ရဲနောင်သည် သူဇာနွယ်၏ စောက်ပတ်က သူ့လီးတန်ကြီးကို မလှုပ်နိုင်အောင် ဖျစ်ညှစ်ထားသော်လဲ သူကတော့ ဆက်၍ ပင့်ထိုးသည်။ ကောင်မလေး၏ တင်သားတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့အချောင်းကြီးကိုလံ ရှေ့တိုးနောက်ငင် လှုပ်ပေးသည်။ သူဇာနွယ်ခဗျာ စောက်ပတ်ထဲက အရည်တွေ တောက်တောက်ကျကာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မကြုံဘူးသည့် ပြီးချင်းမျိုးနှင့် ပြီးကာ တကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်ခါသည်။ သူမ၏ စိတ်သည် လောလောဆယ် အကြောင်းအရာတစ်ခုတည်းတွင်သာ အာရုံရှိနေသည်။ စောက်ပတ်ထဲက ပျံနှံ့လာသည့် ကာမအရသာသည် တောမီးလောင်သလိုပင် သူမ၏ တကိုယ်လုံးတွင် အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် လောင်ကျွမ်းသည်။ သူမ၏ နို့သီးခေါင်းတွေဆိုရင် ကာမအရှိန်ကြောင့် ဆူကြွကာ ပူလောင်ကာ နေသည်။ ရဲနောင်၏ ဆီးစပ်တွင်လဲ စောက်ရည်တွေက အိုင်ထွန်းသွားသည်။

“အား .. ကိုနောင်ရယ် ….. ကိုနောင့် အတန်ကြီးက သိပ်ကောင်းတာပဲ ….မိုက်တယ်ကွာ….အင့်….အင့်“

ရဲနောင်သည် သူဇာနွယ်၏ ဖွင့်ဟကာ ညည်းညူသံကြားမှ သူ့လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်လိုက်သည်။ သူဇာနွယ်၏ ဖင်ကြီးသည် သူ့ဆီးစပ်ပေါ်တွင် ပိကာကျနေသည်။ ရဲနောင်သည် သူဇာနွယ်၏ စောက်ပတ်က ဖျစ်ညှစ်ပေးနေသော်လဲ ထူးထူးခြားခြား အခုထက်ထိ လရည်မထွက်သေးချေ။ အစောပိုင်းတုန်းက သူဇာနွယ်နှင့် ဝေ၀လွင်က တလှည့်စီ လီးစုပ်ပေးနေတုန်းကတောင်မှ နဲနဲပြီးချင်သလို ခံစားရသေးသည်။ အခုတော့ ဘာမှကို မဖြစ်။ လီးတန်ကြီးက မာကြောမြဲမာလျက်ရှိသည်။

ရဲနောင်သည် သူ့ဘေးကနေ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို သိလိုက်သည်။ အမှတ်တမဲ့ မျက်နှာကို စောင်းလိုက်သည်မို့ စောစောက မျက်စိပေါ်ပြန်ဖုံးထားသည့် ပုဝါစကာ ပြန်ကာလျှောကြသည်။ ဝေ၀လွင်၏ နောက်ပိုင်းကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ ကောင်မလေးသည် နေရာရွှေ့ကာ သူဇာနွယ်ကို လှမ်းဖက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အော် . သူတို့နှစ်ယောက်က စလောင်းဖုံးခြင်း ပွတ်နေကြ ဖြစ်ရမည်။ ရဲနောင်သည် ခုနက တုန်းကလိုပင် အသာပုဝါစကို ပြန်ဆွဲကာ မျက်စိပေါ်တွင် ဟန်မပျက်တင်ထားလိုက်သည်။ အောက်စက လွတ်နေသဖြင့် မသိမသာတော့ မြင်နေရသည်။

ဝေ၀လွင်သည် သူဇာနွယ်လို ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ပင်။ မပိန်မ၀ ။ သူမသည် မလှသလို ရုပ်လဲမဆိုးပါ။ ဘေးတိုက်တွေ့နေရသည့် မျက်နှာ ပုံစံက မိန်းကလေးနှင့်မတူပဲ ယောက်ျားလေးနှင့်တောင် ပိုတူသည်။ ထူးခြားသည်က သူမ၏ နို့တွေပင်။ ဝေ၀လွင်သည် ရဲနောင်တွေ့ဖူးသမျှ ကောင်မလေးတွေထဲတွင် နို့အုံအသေးဆုံးဖြစ်သည်။ ကောင်မလေး၏ နို့အုံသည် ပြောရရင် သူတို့အိမ်မှာ ဆီထည့်သည့် ကန်တော့သာသာလောက်ပဲ ရှိသည်။ တစ်ခုရှိတာက သူမနို့သီးတွေကတော့ အတော့်ကို ရှည်သည်.။ လက်တစ်ဆစ်လောက်ပင် ရှည်ကာထွက်နေသည်။ 

သူဇာနွယ်သည် ရဲနောင်ကို လက်ညိုးထိုးကာ ပြသည်။

“ဝေလွင် .. သူ ..မဇာကို မြင်သွားတယ် ..“

“အယ် … သူ ကတိ မတည်ဘူး .. ပုဝါကို ဖြုတ်လိုက်တယ် ပေါ့..“

ဝေ၀လွင်သည် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသည့်ဟန်နှင့် ရဲနောင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောသည်။ 

“မဟုတ်ဘူး … ဝေလွင် … အဲဒါ ဝေလွင်လုပ်တာ ..ခုနတုန်းက ဝေလွင်က သူ့မျက်နှာပေါ်ကနေ အကြွမှာ ခြေထောက်နဲ့ ညိပြီး ပြေသွားတာ..“

“ဟုတ်လား .. မဇာ .. ဝေလွင်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ ….“

“အခုမှတော့ .. စည်းမနေပါနဲ့တော့ ….ဘာမှမှ မထူးတာ..“

“ဟုတ်တယ် … သူဇာ .. အဲဒါကောင်းတယ် ..“ ရဲနောင်သည် သူဇာနွယ်၏ စကားတွင် တစ်ကျပ်ဖိုးပြည့်အောင် နောက်ထပ် နှစ်ပြားလောက် ထည့်ကာပြောသည်။ 

“ချွတ်လိုက်ပါတော့ ကိုနောင် .. အခုမှတော့ မထူးတော့ပါဘူး …ဟင်း..“ သူဇာနွယ်သည် သက်ပြင်းချသံလေးနှင့် ပြောသည်။ ရဲနောင်ကိုယ်ပေါ်ကနေ ကြွကာလဲ ဘေးကိုဆင်းသည်။ အခုထက်ထိ မတ်ထောင်နေသေးသည့် အတန်ကြီးသည် စောက်ပတ်ထဲမှ ကျွတ်ထွက်ကာ ငုတ်ကြီးတစ်ခုလို ထောင်ထောင်ချည်း ဖြစ်နေသည်။ ကျွတ်သွားသည့် အရှိန်နှင့် အတန်ကြီးက တယမ်းယမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ရဲနောင်လဲ ဝေ၀လွင်က စောက်ရည်တွေ ရွှဲ့နေသော သူ့အတန်ကြီးကို လှမ်းအကြည့်တွင် ပုဝါကို ဆွဲဖယ်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဝေ၀လွင် ပြန်လှည့်အကြည့်တွင် သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ကောင်မလေးသည် ဒီတစ်ခါတော့ ဘာမှမပြောချေ။

“ဒါနဲ့ .. မျက်နှာကို ..ဘာဖြစ်လို့ ပုဝါစည်းတာလဲ သူဇာ… ကိုယ်နားမလည်ဘူး …“ ရဲနောင်သည် ရိုးရိုးသားသားပင် မေးမိသည်။

“ဒီလို ကိုနောင် … သူဇာတို့က အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်… အချစ်တော်တွေလဲ .. ကိုနောင်လဲ သိမှာပါ … ဒါပေမယ့် သူဇာတို့ရဲ့ အပျိုစင်ဘ၀ကို ယောက်ျားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးချင်တယ် …ဗိုက်ဘရေတာတို့ လက်ချောင်းတို့နဲ့ ဖြစ်သွားရတာမျိုး မလိုလားဘူး.. အ .. ဟင်း.. ဟင်း…“

“သူဇာတို့က ယောက်ျားလေးတွေကို စိတ်၀င်စားပါတယ် ..ဘယ်လိုပြောရမလဲ .. ကိုယ့်အချင်းချင်း စိတ်၀င်စားတာက ပိုနေလို့သာလို့ .. အဲဒါကြောင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့… One Night Stand ပဲဖြစ်ချင်တာ .. နောင် ကျောင်းထဲမှာ ပြန်တွေ့ရင် မမှတ်မိစေချင်ဘူး … အဲဒါကြောင့် မျက်နှာကို ပုဝါစည်းထားဖို့ ကြံမိတာ …“

“အော် .. ဒီလိုကိုး … သူဇာပြောတာ အဓိပ္ပါယ်ရှိပါတယ် …ကိုယ်နားလည်ပါတယ်“

“ကဲ ကဲ .. .အဲဒါနဲ့ အချိန်တွေ ကြာသွားဦးမယ်...လာ... ဝေလွင် .. နင့် အလှည့်ရောက်ပြီ … လာခဲ့ .. ငါ ကူပေးမယ် ..“

သူဇာနွယ်သည် ဝေ၀လွင်လက်ကိုယူကာ ဆွဲထူသည်။ ဝေ၀လွင်ကလဲ ပေါင်တစ်ဖက်ကို မက ရဲနောက်ဆီးစပ်ကို ခွလိုက်သည်။ မတ်တပ်ထောင်လျက်မြဲရှိသည့် အတန်ကြီးနှင့် သူမ၏ စောက်ပတ်သည် ကပ်ရပ်သားဖြစ်သည်။ ဝေ၀လွင်၏ နှုတ်မှ အင့်ကနဲ အသံထွက်သည်။ 

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချစ်တော်များ ဖြစ်ယုံမက သူဇာနွယ်ပြောသလို တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်တော်တော်ချစ်သည် ဆိုတာ ဟုတ်လောက်သည်။ ဝေ၀လွင်က ရဲနောင်ပေါ် ခွထိုင်ပြီးနောက်တွင် သူဇာနွယ်သည် ဝေ၀လွင့် နောက်ကျောနှင့်ကပ်ကာ ထိုင်ရင်း ဖက်ထားသည်။ ရဲနောင်ခမျာ ကာယဗလနှင့် ပြည့်စုံကာ ကျန်းမာတောင့်တင်းသည့် ယောက်ျားသားမို့တော်တော့သည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ တက်ထိုင်သည့် အားက မနည်းချေ။

ဝေ၀လွင်သည် သူဇာနွယ်ကို လည်ပြန်လှည့်ကြည်သည်။ သူဇာနွယ်၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းက ပေါင်းကူးသွားသည်။ ရဲနောင်သည် မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့် တူးဘိုင်၀မ်း ကာမစပ်ယှက်မှုမျိုးကို ကြုံခဲ့ဖူးသော်လဲ အခုလိုမျိုး lesbians action မျိုးတွေကိုတော့ သိပ်မကြုံခဲ့ပါ။ ကေသီတို့ကရော ၊ ဆည်းဆာတို့ကပါ straight တွေမို့ သူဇာနွယ်နှင့် ဝေ၀လွင်တို့၏ နမ်းရှုံ့နေမှုကို ကြည့်ကာ စိတ်တွေတမျိုး ဖြစ်သည်။ စိတ်ကြောင့်ထင်သည်။ သူ့အချောင်းကြီးသည် သူဇာနွယ် စောက်ပတ်ထဲမှ ထွက်လာသည်မှာ တော်တော်ကြာသွားသည့်တိုင် မပျော့သေးပဲ မာမြဲမာလျက်ရှိသည်။

ရဲနောင်သည် သူက ဒီအတိုင်း ငုတ်တုတ် နေနေရသည်ကို မနေချင်သဖြင့် ဝေ၀လွင်၏ နို့သီးလေးတွေကို လှမ်းဆွဲသည်။ ဝေ၀လွင်မှာ ဆတ်ခနဲ ကိုယ်လုံးကလေးတုန်ခါသည်။ သူဇာနွယ်နှင့် နမ်းနေရာမှ မျက်နှာလှည့်ကာ ရဲနောင်ကို ကြည့်သည်။ ရဲနောင်သည် ဝေ၀လွင်ကို ပြုံးပြသည်။ ကောင်မလေးသည် သူ့ကို မျက်တောင်လေးတွေ မှေးကာ ခပ်ရီဝေဝလေး ပြုံးပြသည်။ ရဲနောင်သည် လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကိုင်မိထားသော နို့သီးရှည်ရှည်လေးတွေကို ဖျစ်ညှစ်ဆွဲသည်။ 

“အိုး…အီး….အီ း…… ကိုနောင်..“

“ကိုနောင် ..ဆွဲ ဆွဲ….သူက အဲဒါ ကြိုက်တယ် …“

သူဇာနွယ်သည် ဝေ၀လွင် ပုခုံးပေါ်က ကျော်ကာ လှမ်းကြည့်ရင်း ရဲနောင်ကို ပြောသည်။ ရဲနောင်လဲ သူဇာနွယ်ပြောသလို လက်မနှင့် လက်ညိုးကို သုံးကာ ခပ်ပြင်းပြင်း ထိပ်ကလေးတွေကို ဆွဲသည်။ နို့သီးလေးတွေသာမက နို့အုံသားလေးတွေပါ ဆူကြွလာသည်။ ဝေ၀လွင် မနေနိုင်တော့ပါ။ သူမသည် မွေ့ယာပေါ်လက်ထောက်ထားရာမှ စောက်ပတ်ရှေ့တွင် ပွတ်ကာ နေသည့် ရဲနောင်၏ အချောင်းကြီးကို လက်နှင့်ကိုင်သည်။ ခပ်မြန်မြန်ပင် စောက်ပတ်၀နှင့် တော့ကာ ဖိချလိုက်သည်။

“ဗြလွတ် …. ဘွတ် … အီး … ရှီး…ရှီး..“

ဝေ၀လွင်၏ မျက်တောင်လေးတွေ စင်းကျကာ မျက်လုံးလေးမှေးစပြုသည်။ ရဲနောင်သည် ကောင်မလေးက လန့်ဖျတ်ကာ ရုန်းကန်ကြွတက်မည်စိုး၍ နို့သီးလေးတွေကို ဆွဲကာ ဆော့ပေးနေရာမှ လွှတ်ကာ သူမ၏ ခါးကျင်ကျင်လေးကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဘယ်ဘက်လက်မကိုမူ ခါးစပ်လေးကို ကိုင်ထားရင်း အောက်နဲနဲလျှောကာ စောက်စေ့လေးကို ထိုးကာ ပွတ်ပေးသည်။ သူဇာနွယ်ကလဲ ရဲနောင် လက်ရုပ်သွားသည်နှင့် သူမက ဆက်က ဝေ၀လွင်၏ နို့သီးလေးတွေကို ဆော့ကစားပေးသည်။ ဝေ၀လွင်သည် စောက်ပတ်ထဲကို လီးတန်ကြီး၀င်လာသည့် အရာသာတွင် ထပ်ဆင့်တိုး အရသာတွေ လိုက်ကာ တကိုယ်လုံံးသွေးတွေ ဖြောင်းဆန်အောင် လှုပ်ရှားသည်။  

ရဲနောင်သည် တအိအိတိုး၀င်နေရာမှ သူ့လီးတန်ကြီးက ကောင်မလေး၏ အပျိုးမှေးကို ထိုးကာ အထောက်တွင် အားနှင့်ပင့်တင့်လိုက်သည်။ ဝေ၀လွင်၏ အပျိုမှေးသည် ပါးပဲပါးလို့လား ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့အချင်းချင်း အချစ်ပလူးတုန်းကတည်းက အနည်းငယ် စုတ်ပြဲနေလို့လား မသိ။ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ထိုးဖောက်ကာ သူ့အတန်ကြီးက ကောင်မလေး၏ စောက်ခေါင်းအတွင်းဘက်သို့ နောက်ထပ်တော်တော်များများ တိုး၀င်သည်။

“အိုး ……အီး….အီး…“

သူဇာနွယ်သည် ရဲနောင် မလှုပ်ရှားပဲ ငြိမ်နေချိန်တွင် အလိုက်သိစွာ သူမသူငယ်ချင်း၏ နို့့သီးလေးတွေကို ဆွဲပေးသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝေ၀လွင်၏ မျက်တောင်လေးတွေ ပြန်ပွင့်သည်။ ကောင်မလေး ခံနိုင်သွားသည့် သဘောမို့ ရဲနောင်သည် ကျန်နေသည့် အပိုင်းကို အောက်ကနေ ပင့်တင့်ကာ ထိုးသွင်းသည်။ သူက ဝေ၀လွင်၏ ခါးကလေးကို လက်ကိုင်သဘောမျိုးကိုင်ကာ ထိန်းထားသည်မို့ အားကို လိုသလို သုံးလို့ရနေသည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ .. ဝေလွင်..“

“သိပ်မနာဘူး .. မဇာ..“

“ြပြတ်..“

သူဇာနွယ်နှင့် ဝေ၀လွင်သည် အပြန်အလှန် ပြောဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးသား နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ကာ နမ်းရှုံ့ကြသည်။ ရဲနောင်သည် ဘာမှပြောစရာ မရှိသည်မို့ သူလုပ်စရာရှိသည့် အလုပ်ကိုပဲ ဆက်လုပ်သည်။ ဆက်ထိုးအသွင်းတွင် လီးတန်ကြီးက စောက်ခေါင်း၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းတွေကို ရောက်သည်။ ကောင်မလေး၏ တင်ပါးက သူ့အပေါ်ကို အိခနဲကျသည်။ ရဲနောင်သည် ဝေ၀လွင်၏ ခါးလေးကို ပြန်မကာ အသွင်းအထုတ် မှန်မှန်လေးလုပ်သည်။ အ၀င်အထွက်မှန်လာသည့်နောက် ဝေ၀လွင်၏ မျက်နှာအမူအယာသည် နာကျင်မှုအစား စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပန်းရောင်သန်းကာ တက်လာသည်။ သူဇာနွယ်က ဝေ၀လွင်၏ နို့သီးလေးတွေကို ဆွဲကာ ဆော့ပေးသည်။ နှစ်ဦးသား အနမ်းချင်းကလဲ မပြတ်။ ရဲနောင်သည် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်၏ အချစ်ပလူးနေသည့်မြင်ကွင်းတွင် စိတ်တွေဆူဝေကာ ခပ်ပြင်းပြင်းပင် ဆောင့်တော့သည်။

“ဗြစ် …. ဗြစ် … ဘွတ်.. ဘွတ်… အီး…..အီး…“

ရဲနောင်သည် ဝေ၀လွင်ကို ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ ကာမစပ်ယှက်မှု၏ အရသာကို သိသွားစေချင်သဖြင့် သူက လီးတန်ကြီးကို ဒေါင့်ပေါင်းစုံက ထိုးကာသွင်းသည်။ အချက်တိုင်းသည် စောက်ခေါင်းနက်နက်အတွင်း၏ နေရာများကို ထိမိသည်။ တချက်တချက်တွင်လဲ ကောင်မလေး၏ ဂျီစပေါ့ကို ထိအောင် သူက လီးတန်ကြီးကို ကော့ပေးသည်။ ဝေ၀လွင်ခမျာ သူဇာနွယ်နှင့် နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းနေမှုတောင် ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ပါ။

“အီး … ဝေလွင် … နင့် စောက်ပတ်က သိပ်ကောင်းတာပဲ ..“ 

ရဲနောင်၏ လီးတန်က တင်းကာ တက်လာသည်။ အထွတ်အထိပ်နှင့် မဝေးတော့ပြီမို့ ကောင်မလေးက သူ့ထက် အရင်ပြီးအောင် သူက အားနှင့်ဆောင့်သည်။

“ဆောင့် … ဆောင့် .. ကိုနောင် .. ကောင်းတယ် ..“

ဝေ၀လွင်သည် ရဲနောင်၏ ဆောင့်ချက်တိုင်းကို သူမ၏ ဖင်ကြီးကို အင့်ခနဲ အင့်ခနဲနေအောင် ဖိချခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။ ရဲနောင်၏ တင်ပါးအောက်ကိုပင် သူမက လက်လျှိုကာ ဆွဲမသည်။ လီးတန်ကြီးသည် ဆောင့်ချက်တိုင်း သူမ၏ စောက်ပတ်အတွင်း ဒိုးယိုပေါက် တိုး၀င်သည်။ ဆယ်ချက်မြောက် အရောက်တွင်တော့ သူမသည် ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့ပါ။ အီးခနဲ နေအောင် ရဲနောင်၏ ဆီးစပ်ပေါ်ထိုင်ချရင်း စောက်ပတ်အတွင်းသားတွေက တုန်ခါသည်။ ရဲနောင်လဲ ထိန်းမထားနိုင်တော့ပါ။

ရဲနောင်သည် သူ့ဆီးစပ်က စိုစွတ်သွားသည်ကို သိလိုက်သည့်နောက် သူကိုယ်တိုင်လဲ လရည်တွေကို တရှိန်ထိုး ဝေ၀လွင်၏ စောက်ပတ်ထဲ ပန်းထည့်မိတော့သည်။ ဝေ၀လွင်သည် သူမစောက်ပတ်အကြောတွေက တုန်ခါတတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တလျှောက် ဓါတ်လိုက်ခံရသလိုပင် အကြောတွေက တဖျတ်ဖျတ်လှုပ်သည်။ 

“အီး … ကောင်း လိုက်တာ ….. အီး ….အင့်…အင့်…“

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ။ ရဲနောင်သတိရလို့ လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်မိတော့ သူအခန်းထဲ ရောက်နေတာ နှစ်နာရီတောင် ရှိတော့မည်။ 

“ကိုနောင် ပြန်ချင်လို့လား ..“

သူဇာနွယ်သည် ရဲနောင် နာရီကိုကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သည်မို့ စူးစမ်းကာ မေးသည်။ မျက်နှာလေးတော့ မကောင်း။ ရဲနောင်သည် သူ့အပြုအမူကို အားနာသွားသည်။ အခုအဖြစ်အပျက်တွေက One Night Stand ဖြစ်သော်လဲ ကိစြ္စ့ပီးပြီးချင်း ထပြန်သွားသည်ဆိုတာတော့ မကောင်းတတ်မှန်းသိသည်။ 

”မဟုတ်ပါဘူး … သူဇာ… အချိန်ရပါသေးတယ် …“

“မဇာ .. ဆည်းဆာတို့ကိုလဲ … ပြောရဦးမယ် ဟုတ် ..“

“ဗြစ် … ဗြော့ …. အယ် … ထွက်ကျကုန်ပြီ … ပေကုန်တော့မှာပဲ .. မဇာ .. တစ်ရှုးပေး ..“

ဝေ၀လွင်သည် သူဇာနွယ်ကို နောက်လှည့်ကာ လှမ်းပြောရင်း ရဲနောင်ကိုယ်ပေါ်က ဆင်းသည်။ စောက်ပတ်ထဲကနေ အတန်ကြီး ကျွတ်သွားသည်မို့ နှစ်ဦးပေါင်း အရည်တွေက လျှံကျသည်။ သူဇာနွယ်လဲ ကမန်းကတန်း ရဲနောင်ကိုယ်ပေါ်က ဆင်းကာ ကုတင်ခေါင်းရင်းက တစ်ရှုးဘူးဆီကို သွားသည်။ ဝေ၀လွင်က သူဇာနွယ် ကမ်းပေးလိုက်သည့် တစ်ရှုးဘူးထဲက တစ်ရှုးစတွေကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ သူမစောက်ပတ်နှင့်တေ့ကာ ကပ်သည်။ သူဇာနွယ်ကတော့ ရဲနောင်ဆီးစပ်တွင် ပေကျံနေသည်များကို သုတ်ပေးသည်။ အားလုံး အလုပ်ရှုပ်သွားသည်မို့ စောစောက အဖြစ်ကို မေ့သွားသည်။ ရဲနောင်လဲ သူဇာနွယ်၏ ယုယုယယ အပြုအမူတွင် အနည်းငယ် ကြည်နူးသွားသည့်နှင့် နောက်ကျောပေးကာ ခပ်ကုန်းကုန်းလို ဖြစ်နေသည့် သူမဖင်ကြီးကို လှမ်းကိုင်သည်။ အစောတုန်းကလိုပင် ဖင်ကြားကို လက်လျှိုကာ ထိုးထည့်သည်။ သူဇာနွယ်သည် ဖင်ကြီး ယမ်းခါသည်။ ရဲနောင်ဘက်ကို လည်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။

“ကိုနောင်ရယ် .. သူဇာတို့တော့ ခက်ပြီ …“

သူဇာနွယ်သည် သန့်ရှင်းသွားသည့် ရဲနောင်အတန်ကြီးကို လက်နှင့် ဆုပ်ကိုင်သည်။ လီးတန်ကြီးက လုံးလုံးပျော့ခွေ မသွား။ မမာတမာလေး သူမလက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ …မဇာ…“

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ .. ငါတော့ .. ဒီကောင်လေးကို တော်တော်သဘောကျသွားပြီ .. နင်ရော .. “

“ကောင်းတယ် … မဇာ … ဒီအတိုင်း ဝေလွင်တို့ ကပ်ပွတ်ရတာထက် အများကြီး ကောင်းတယ် .. ဝေလွင်ဖြင့် ထင်တောင် ထင်မထားဘူး ..“

“ဒါဆိုလဲ … နောက်တစ်ချီ စလိုက်ကျရအောင်လား .. သူဇာ … အချိန်ရှိတုန်းလေ..“

ရဲနောင်သည် ကောင်မလေးတွေကို ခပ်လောလောပင် နှိုးဆော်သည်။ သူသည် ဒီည ဒီမှာပဲ ကုန်မှာလား ။ ဆည်းဆာတို့ကရော လာဦးမှာလား။ ဘာမှန်းမသိချေ။ ဒီတစ်ချီပြီးရင်တော့ သူဇာနွယ်တို့ သူ့ကို ကျေနပ်ကောင်းပါရဲ့... အဆောင်ကိုပဲ ပြန်ကာ နားတော့မယ်လို့လဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ 

“ကိုနောင့်ဟာ ကြီးက သိပ်မမာသေးဘူးနော် ….“

“ဒါက … ရပါတယ် … သူဇာတို့ အဆင်ပြေရင် တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် စုပ်ပေးလိုက် .. ဒီကောင်ကြီး အသက်ပြန်၀င်လာမှာ ..“

“အိုကေ .. ကိုနောင်..“

တကယ်လဲ ရဲနောင်ပြောသလိုပင် သူ့လီးတန်ကြီးက သူဇာနွယ် ပါးစပ်ထဲ အရောက်သိပ်မကြာလိုက် ၊ ပြန်လည်၍ မာကျောလာသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ရဲနောင်သည် သူဇာနွယ်တို့က ဘယ်လိုနေပေးရမလဲလို့ အမေးတွင် ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကို ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။ သည့်နောက် သူသည် သူဇာနွယ်၏ စောက်ပတ်ထဲကို ခပ်မြန်မြန်ပင် ထိုးသွင်းကာ လိုးတော့သည်။ ညာဘက်က ကုန်းနေသည့် ဝေ၀လွင့် စောက်ပတ်ကိုမူ လက်နှင့် ထိုးဆွပေးသည်။ ရဲနောင်သည် ဒီတစ်ချီတော့ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မဲကာ မချပါ။ သူဇာနွယ်ကို အချက်နှစ်ဆယ်လောက် ဆောင့်လိုက်။ ဝေ၀လွင်ကို အချက်နှစ်ဆယ်လောင် ဆောင့်လိုက် ဆောင့်သည်။ ဒုတိယ တစ်ချီမို့ သူသည် တော်တော်ကြာသည့်တိုင် လရည်မထွက်ချေ။ ကောင်မလေးတွေကတော့ စောက်ရည်တွေ ခဏခဏထွက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရဲနောင်သည် သူဇာနွယ်ကိုပင် မဲကာ ဆောင့်ပြီး လရည်တွေကို သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲကို ပန်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကုန်းထားသည့် သူမဖင်ကြီးကြားကနေ စိမ့်ကာ ထွက်ကျလာသည့် သုတ်ရည်ဖြူဖြူများကို ကြည့်ပြီး သူလဲပဲ မွေ့ယာပေါ်တွင် ဖင်ထိုင်ကာ ကျသည်။ အဲဒီနောက်သူလဲပဲ တင်းမထားနိုင်တော့ပဲ နေရာမှာတင် ခြေပြစ် လက်ပြစ်နှင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ရဲနောင်သည် သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ကာ လှုပ်နှိုးခံရမှ မျက်လုံးကို ပွတ်ကာ ကြည့်မိသည်။ ဆည်းဆာနှင့် ငယ်ငယ်က သူ့ကိုပြုံးကာ ကြည့်နေသည်။ ဆည်းဆာသည် နှုတ်ခမ်းကို လက်ညိုးနှင့် ကပ်ကာ ရဲနောင်ကိုပြသည်။ လက်ယက်ခေါ်ရင်း အပြင်ဘက်ကို လက်ညိုးထိုးပြသည်။ ရဲနောင်လဲ ဆည်းဆာ၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်မိသည်မို့ မွေ့ယာပေါ်ကနေ အသံမမြည်အောင်ထကာ အ၀တ်တွေကို ကောက်၍ သူမတို့နှင့် လိုက်ခဲ့သည်။ ကော်ရစ်တာကို အဖြတ်တွင် ကိုယ်တုံးလုံးနှင့်မို့ အခုနေများ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ယောက် အခန်းထဲက ထွက်အလာတွင် ဒုက္ခဟုတွေးမိကာ ဘုရားတရသည်။ ဆည်းဆာက အခန်းတံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်ကာ ဆွဲသွင်းလိုက်မှ ရင်အေးသွားရသည်။ ကြည့်ရတာ သူဇာနွယ်တို့ အခန်းထင်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ရဲနောင်သည် ဆည်းဆာနှင့် ငယ်ငယ်ကို တစ်ချီစီပြီးအောင် လုပ်ပေးလိုက်ရသည်။ ပြောရရင် သူသည် မနက်မိုး လင်းလုလင်းခင် ရောက်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အနိုင်နိုင်သယ်ကာ သူ့အဆောင်ရောက်အောင် ပြန်ပြေးလာခဲ့ရသည်။ တော်ပြီ .. တော်ပြီ…. မဖြစ်တော့ပါ။ ဆည်းဆာ တောင်းဆိုသလို သူမလေးတို့ကို ကိုဖိုးဇော်တို့နှင့်ဖြစ်သွားအောင် လှော်ပေးလိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

#Creditသက်ဆိုင်သူအားလုံး