စုန်းမ (အောစာအုပ်)

 စုန်းမ (အောစာအုပ်)

 

အဖြစ်အပျက်တွေကို အစကနေ ပြန်ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျနော် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်မှာ ရန်ကုန်မြို့လည်ခေါင်မှာရှိတဲ့ နာမည်ကျော် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ခဲ့တယ် ဆိုတာကနေ စရမှာပဲ။ ကျနော်က ရန်ကုန် ဇာတိ မဟုတ်ပါဘူး။ ဧရာဝတီတိုင်း မြို့နယ်လေးတစ်ခုကဖြစ်ပြီး ဆယ်တန်းအောင်ပြီးတဲ့နောက် အဖေ့ဘက်က ဦးလေးနဲ့အတူ ရန်ကုန်ကိုပါလာတာပါ။ တကယ်ဆို ဆယ်တန်းအောင်ပြီးရင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ တစ်ခုခုကို အထောက်အပံ့ဖြစ်မယ့် တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုကို တတ်သင့်ပေမယ့် ကျနော့်အမှတ်က အဲဒီလောက် မကောင်းဘူးဗျာ။ ဒီတော့ အဝေးသင်ပဲ ရွေးလိုက်ရပြီး ကြုံရာအလုပ်တစ်ခုကို ဝင်လုပ်မယ်ပြင်တော့ ကျနော်နဲ့ ဦးလေးနေတဲ့နေရာရဲ့မလှမ်းမကမ်းမှာရှိတဲ့ အဲဒီစားသောက်ဆိုင်နဲ့ ဆက်သွယ်မိတာ။ရနံ့သစ်လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီစားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်ရတာ ကျနော် တော်တော်ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ် ကိုယ့်ဆြာတို့ရေ။ ဘာကံကောင်းတာလဲလို့ ခင်ဗျားတို့ သိချင်လာပြီ မှတ်လား။ ပြောပြမှာပေါ့ .. အဲဒါလေး ပြောချင်လို့ နောက်ကြောင်းတွေ ဘာတွေ ခြေဆင်းပျိုးထားရတယ်လေ .. ဒီလိုဗျ ..။ရနံ့သစ်စားသောက်ဆိုင်က နာမည်ကြီးတဲ့အပြင် တော်တော်လည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိပြီး ကျယ်တယ်။နောက်ပြီး သူက ခင်ဗျားတို့ ကျနော်တို့ အမြဲတမ်းတွေ့နေကြ ဆိုင်တွေလို Open type မဟုတ်ဘူးဗျာ။ အုတ်ခံ နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်ကြီး။ အောက်ထပ်ကို မီးဖိုချောင်နဲ့ စားသောက်ခန်း လုပ်ထားတာ။ ထုံးစံအတိုင်း စားသောက်ခန်းက အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ၊ မီးဖိုချောင်ကတော့ နောက်ဘက်မှာပေါ့။ အပေါ်ထပ်ကတော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ တခြားလုပ်ငန်းမှာ သုံးတဲ့ ပစ္စည်းတွေထားထားတာ။ အခန်းတွေရှိပြီး တစ်ချို့အခန်းတွေက စားဖိုမှုးတစ်ယောက်နဲ့ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် နေတယ်။ တစ်ချို့အခန်းတွေကတော့ စတိုခန်းလို ဟာမျိုးတွေ။

မင်းဟာက ဒါလား ကံကောင်းတာလို့ မေးရင် မဟုတ်သေးပါဘူးဗျာ .. အခုပဲ လာတော့မှာပါ .. ဆန္ဒမစောကြပါနဲ့။ ကျနော်တို့ ရနံ့သစ်ဆိုင်ရဲ့ အလုပ်သမားအဖွဲ့မှာ အုပ်စုနှစ်စုရှိတယ်ဗျ။ အကြော်အလှော်နဲ့ စီမံခန့်ခွဲတာက အသက်၃ဝကနေ ၄ဝကြားလောက်ရှိမယ့် စီနီယာတွေပေါ့ဗျာ။ နောက်တစ်ဖွဲ့ကတော့ ဝိုင်းလုပ်ဝိုင်းကူဆိုတဲ့ ကျနော်တို့လို အရွယ်တွေ။ ပြောချင်တာက အဲဒီ ဒုတိယတစ်ဖွဲ့မှာ လူခြောက်ယောက်ရှိတဲ့အနက် ယောကျ်ားလေးဆိုလို့ ကျနော် အပါအဝင်မှ နှစ်ယောက်ထဲ .. အဟဲ။ ;)နဲနဲစိတ်ဝင်စားသွားပြီ မှတ်လား။ ပိုပြီးတော့ ချိုမြိန်တာလားတွေ ထပ်ပြောရမယ်ဆိုရင်ရှိတဲ့ ကောင်မလေးလေးယောက်မှာ တစ်ယောက်မှ ရုပ်ဆိုးတာ မပါဘူး ကိုယ့်ဆြာ .. ငှဲ ငှဲ။ ထပ်ပြီးတော့ အဆင်ပြေချင်တော့ ကျနော် အလုပ်ဝင်ပြီး သိပ်မကြာပါဘူး။ ကိုယ်နဲ့အတူတူ လုပ်တဲ့ ငတိက ဓါးခုတ်တာ ဘယ်ဆော်ကို ငေးခုတ်တယ် မသိပါဘူး။ လက်သန်းတစ်ချောင်း ပါသွားတာနဲ့ အလုပ်ထွက်သွားရရှာတယ်။ သူ့အတွက်တော့ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သိပ်ပြီးတော့လည်း ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ဝမ်းမနည်းနေပါဘူးဗျာ။ အဓိက က ကိုယ်ဓါးခုတ်ရင် လက်မပြတ်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ဒီလိုဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့က ပြောတော့မယ်။ မင်းဟာက ဆွေလှိုင်ဦး ဇာတ်လမ်းကြီးပဲရယ်လို့။ မချောလေးယောက် ကိုယ်တစ်ယောက်ဆိုတာလေ။ ဘယ်ကလာ… ။ ကျနော် အဲ့လောက် ကံကောင်းပါ့မလား။ အဲဒါမျိုးတွေက အောစာအုပ်ဇာတ်လမ်းတွေမှာတာ ဖြစ်တာလေ။ အခုက တကယ့်လက်တွေ့ အပြင်လောကကြီးမှာ။ ကောင်မလေးယောက်နဲ့ ကျနော် ပတ်ပြီးပွေးလို့ရအောင် ကျနော်က စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်လည်းမဟုတ်၊ သောက်ဆံကလည်း တစ်လလုံးနေမှ လကုန်ရက်လေးကို စောင့်နေရတဲ့ဘဝ။ ဘယ်လိုအဆင်ပြေမှာလဲဗျာ ..။

 

ဟဲ .. ဟဲ .. စိတ်ပျက်သွားပြီလား။ ဒီလောက်လည်း စိတ်ဓါတ်မကျပါနဲ့ဗျာ။ ကောင်းတာလေးတွေ ပြောတော့မှာပါ။ ကျနော် အခုပြောမယ့် ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ကောင်မလေး လေးယောက်စလုံး မဟုတ်တောင် နှစ်ယောက်တော့ အဓိကထားပြီး ပြောရမယ်ဗျ။ ပထမတစ်ယောက်က ကျော့ကေခိုင်ဆိုတာ။ ကျော့ကေခိုင်က ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ တော်တော်လှတဲ့ ကောင်မလေးဗျာ။ ခင်ဗျားတို့ မျက်စိထဲမှာ ပြောရရင် ဟိုဗမာဆန်ဆန်ဝတ်စုံလေးနဲ့ ဓါတ်ပုံအမြဲရိုက်ခံတဲ့ မော်ဒယ်ကောင်မလေးနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူတယ်။ အခုနောက်ပိုင်းသုံးတဲ့ စကေးလ်နဲ့သာ ခွဲကြကြေးဆို ၈လောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ၈.၅လောက်တော့ အသာလေး ရှိမယ်။ ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်အသွင်လေးနဲ့ ကျော့ကေခိုင် လမ်းလျှောက်လာပြီဆိုရင် တော်တော်များများ ယောကျ်ားတွေ ငေးကြည့်ကြတော့တာပဲ။နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မိုးရတီဆိုတာ။ အဲဒီတစ်ယောက်ကတော့ မလွယ်ဘူး။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ကို ရူးသွပ်စေနိုင်လောက်တဲ့ အထိ ဖမ်းစားထားနိုင်တဲ့အလှဆိုတာ မိုးရတီကိုမှ ဆိုလိုတာ။ ခင်ဗျားတို့ ရာဇဝင်ထဲမှာ သီဝိမင်းကို အပြတ်ကြွေသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ ဥမ္မာဒန္တီရဲ့အလှဆိုတာ ကြားဖူးကြတယ် မှတ်လား။ ဟုတ်တယ် .. အဲဒီအလှကို မြင်ဖူးချင်ရင် တခြားသူ လိုက်ရှာမနေနဲ့။ မိုးရတီကိုသာ လာကြည့်လှည့်။ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ စကေးလ်နဲ့ဆိုရင် မိုးရတီက အသာလေး ၉အထက်မှာပဲ။ လုံးဝကို မဆင်းဘူးဗျ။မိုးရတီ လှတာချောတာက ထားလိုက်ပါတော့။ ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့မွေးရာပါ ရုပ်သွင်ပဲလေ။ ဒါပေမယ့် ခက်တာက အဲဒီမိုးရတီဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက မီးခဲလေးဗျ။ သူ့နဲ့ သွားထိလိုက်တာနဲ့ ထိလိုက်တဲ့ကောင် ပြာကျတဲ့အထိ လောင်သွားတော့တာ။ ကောင်လေးတွေ သူ့ရဲ့အလှမှာ ကြွေဆင်းပြီး သူ့ကို တမ်းတမ်းစွဲဖြစ်နေတာကိုလည်း မိုးရတီက ဂုဏ်ယူနေသေးတယ်။ ယောကျ်ားလေးတွေကို ကြိုက်သလို လှည့်စားပြီး နိုင်စားလို့ ရနိုင်တာကိုက မိုးရတီရဲ့အရည်အချင်း တစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီအရည်အချင်းကိုလည်း သူက အပြည့်အဝ အသုံးချနေနိုင်တော့တာပဲ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျနော်လည်း ယောကျ်ားထဲက ယောကျ်ားပဲဆိုတော့ ရနံ့သစ်စားသောက်ဆိုင်ရောက်လို့ မိုးရတီနဲ့ ဆုံတော့ မြင်မြင်ခြင်း ပစ်ကြွေတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် မိုးရတီက ကျနော်လက်လှမ်းမီလောက်တဲ့ ဆော်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကိုယ့်အနေအထား ကိုယ်သိရမယ်လေ (ဒါက တော်တော်အရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား ကိုယ့်ဆြာတို့)။ ဒီတော့ ကျနော် မိုးရတီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာဆိုဘာမှ ရှေ့တိုးဖို့ မတွေးဘူး။ အဲဒါဆိုလို့ လုံးဝကြီး အရှင်းကြီးလားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ဘူးဗျ။ ဒီလောက်လှတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ အလုပ်အတူလုပ်ရတာပဲ။ စသလို၊ နောက်သလိုနဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီတွေ ပြောတာတော့ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် seriously လားဆိုတော့ လုံးဝကို မဟုတ်ပါဘူး။မိုးရတီနဲ့သာ ဘာမှ မဖြစ်တာ။ ကျော့ကေခိုင်နဲ့တော့ ကျနော် အဆင်ပြေသွားတယ်။ အစပိုင်းတုန်းကတော့ ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ကြိုက်နေတာကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ သိမှာစိုးလို့ သိုသိုဝှက်ဝှက်ပဲ ထားပါတယ်ဗျာ။ ဒါပေမယ့် ဒါမျိုးဆိုတာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖုံးထားလို့ရမှာလဲ။ ကျော့ကေခိုင်နဲ့ ကျနော် ညက်ပြီးလို့ သုံးလေးလလောက် ကြာတော့ စားသောက်ဆိုင်ကလူ အကုန်သိကုန်တော့တာပဲ။ အဲ .. ပြောရမယ်ဆိုရင် ပြသနာကလည်း အဲဒီမှာ စတော့တာပဲဗျာ ..။တခြားတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူမဟုတ်ဘဲ တခြားကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ညက်နေတယ်ဆိုရော မိုးရတီရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျနော်က အလိုလို တန်ဖိုးရှိသလို ဖြစ်လာတော့တယ်။ ကျနော့်ဖာသာ ကျနော် တစ်ယောက်ထဲ ဆိုတုန်းကတော့ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူးလေ။ အခုလို ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ဆိုတော့ ကျနော်ဟာ မိုးရတီအတွက်တော့ သိမ်းပိုက်ရမယ့် ဆုလဒ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာပါရော။ မိုးရတီအတွက်တော့ ဒီကိစ္စက သူ့ဝါသနာလို ဖြစ်နေတာ။ ကျနော်ပြောခဲ့သလိုပေါ့ .. သူက ယောကျ်ားလေးတွေကို အရုပ်ကလေးတွေလို ကစားနေချင်တာလေ။

ဒီလိုနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲဆိုတော့ မိုးရတီက တဖြေးဖြေးခြင်း ကျနော့်နားကို ကပ်သထက်ကပ်လာတယ်။ ပရောပတီတွေ လုပ်သထက်လုပ်လာတယ်။ အစပိုင်းတုန်းက ကျနော်လည်း ဒါကို သေချာ သတိမထားမိဘူး။ ဘယ်သိမလဲ .. ကျနော်က ယောကျ်ားလေးပဲ .. ကောင်မလေးချောချောတစ်ယောက် ကိုယ့်အနားကပ်တာ ငြင်းစရာလား။ No big deal ပေါ့။ဒါပေမယ့် ကျနော့်ကောင်မလေး ကျော့ကေခိုင်ကတော့ ဒီလိုမမြင်ဘူး။ မြွေမြွေချင်းသာ ခြေမြင်တာ မှတ်လား။ မိုးရတီရဲ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး သူမက ရိပ်မိသင့်သလောက် ရိပ်မိပြီး ကျနော့်ကို မိုးရတီနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ စပြောတော့တာပဲ။ မိုးရတီရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဆိုတာ ကျော့ကေခိုင်က ပြောတော့ ကျနော်က မဖြစ်နိုင်ပါဘူးဆိုပြီး ဟာသလုပ်မိသေးတယ်။ (တခါမှ မိုးရတီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မောင်က ဘာဆိုဘာမှ မလုပ်ခဲ့တာ .. အခုလို ရည်းစားအတည်တကျ ရှိပြီးတော့မှ ပိုလို့တောင် ဝေးသေး) .. ဆိုပြီး လေပြေလေးနဲ့ ပြောလိုက်တော့ ကျော့ကေခိုင်က မတင်မကျနဲ့ လက်ခံရှာတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်ကတည်းက ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့အချစ်ရေးမှာ မိုးရတီက တတိယလူအနေနဲ့ စတင်ပြီး ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။ဆက်ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျနော်နဲ့ ကျော့ကေခိုင်ကြားမှာ နဲနဲလေး tension စဖြစ်လာတယ်။ လူဆိုတာကလည်း အခက်သား။ ကောင်းနေရင်သာ ဘာလုပ်လုပ် ပြသနာမရှိတာ။ မကောင်းဘူးလို့ မြင်သွားရင် သူ့ဖာသာသူ တံတွေးထွေးရင်တော့ ကိုယ့်ကို စောင်းပြီးထွေးတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတာ မဟုတ်လား။ ဒီတော့ မိုးရတီ ဘာလုပ်လုပ် ကျော့ကေခိုင် အမြင်မှာ ကျနော့်ကို လာပြီးရောနေတယ်လို့ပဲ သူက မြင်တော့တယ်။ ကျနော်က မဟုတ်ပါဘူးလို့ ရှင်းပြတော့ .. (မောင် သူ့ဘက်ကနေ ဘာမှ ကာကွယ်ပေးစရာမလိုဘူး .. ဖြေရှင်းပေးစရာ မလိုဘူး) ဆိုတာတွေ ဖြစ်လာရော။ :-X

ပြသနာက ကျော့ကေခိုင်တစ်ယောက် မိုးရတီရဲ့နာမည်ကို ထုတ်ပြီး ပြောပြောတိုင်း ကျနော်က မိုးရတီအပေါ်မှာ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားလာမိတာပဲ။ ဒါ ကျနော့် အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဆြာတို့ပဲ စဉ်းစားကြည့်။ နဂိုကမှ မိုးရတီက သိပ်ချောသိပ်လှတဲ့ မိန်းကလေး။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရော၊ ရုပ်ရည်ရော ဘာမှအပြစ်ပြောစရာ မရှိတဲ့ဟာ။ မတတ်သာလို့သာ ခေါင်းထဲကနေ ထုတ်ပြီး မေ့ထားရတာလေ။ အခုကျတော့ ကျော့ကေခိုင်ကိုယ်တိုင်ကိုက တဖွဖွနဲ့ မိုးရတီနာမည်ကို ထုတ်ပြောနေတော့ ကျနော့်ခေါင်းထဲ အလိုလို ပြန်ရောက်လာတာပေါ့။ နောက်ပြီး ကျော့ကေခိုင် ပြောတဲ့ စကားတွေကို ကြည့်ဦး ..“ဒီဟာမက သူ့ကိုယ့်သူဟော့တယ်ဆိုပြီး သွေးနထင်ရောက်နေတာ .. နို့ကြီးတွေ မို့တင်းပြီးထွားနေတာနဲ့ ယောကျ်ားလေးတိုင်း သွားရည်ကျမယ်ထင်နေတာ”“လမ်းလျှောက်တာကလည်း တမင်တကာကို လုပ်နေသလား အောက်မေ့ရတယ် .. တင်တွေကို ဟိုပစ်ဒီပစ်နဲ့ .. ဆိုင်ထဲကလူတွေရော .. အပြင်ကလူတွေရော အကုန်လုံး ဒါတွေပဲ လိုက်ကြည့်နေတာ .. မောင်လည်း ပါတယ်မှတ်လား”တကယ့်ကို ကွိုင်ပဲဗျာ။ ကျနော်ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ။ မိုးရတီရဲ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရော ရုပ်ရည်ရောက တကယ့်ရှယ်ပဲ။ အဲဒါဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျော့ကေခိုင်ကလည်း မလှတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကောင်မလေး ဖြစ်တဲ့သူက တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အားကျသလို၊ မနာလိုသလိုပြောနေတာက ရှိနေတဲ့ ပြသနာကို ဖြေရှင်းအောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်တော့ဘူး။“ကျော့ကလဲ မဟုတ်တာ .. ပုံကြီးချဲ့ပြီးပြောနေပြန်ပြီ .. ကျော့ကိုယ်ကလည်း မိုက်တာပဲ .. ဘဲတွေ ကျော့ဖြတ်သွားတိုင်း ငမ်းငမ်းနေတာ မောင်တွေ့နေကြပဲကို”

 

ကျနော်က ဒီလို ဖြောင်းဖြပြီး ပြောပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ မိုးရတီရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို တကယ်ပဲ ကျော့ကေခိုင်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နေမိတယ်။ ကျော့ကေခိုင်က အစောပိုင်းတုန်းကတော့ ဒါမျိုးပြောရင် အနည်းငယ် ငြိမ်သွားပေမယ့် နောက်ကျတော့ ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲဆိုတော့ .. (တွေ့လား .. မောင့်စိတ်ထဲမှာ မိုးရတီက ပိုမိုက်တယ်လို့တွေးလို့ ဒီစကားထွက်လာတာ .. တော်ပြီ .. တော်ပြီ .. ဒါဆို အဲဒီဟာမကို မောင်သွားကြိုက်တော့ .. ကျော့ကို လာမထိနဲ့) .. ဒီလိုပြန်ပြီးပြောတော့ကာ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နှစ်ကိုယ်ကြားအချိန်တွေက ကြည်နူးစရာ မဖြစ်ဘဲ ပျက်ပျက်လာပါရော။ဒီတော့ ကျနော်က တဖြေးဖြေးနဲ့ စိတ်ရှုပ်လာတယ်။ ခင်ဗျားတို့ပဲ စဉ်းစားကြည့်ဗျာ။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ နဂိုကတည်း လိုချင်တာကို ကျနော်က ရနေတာ မဟုတ်ဘူး (မိုးရတီကိုဆိုလိုတာ)။ အခုကျတော့ ကိုယ်ရနေကြဟာကိုတောင် ထပ်မရတော့ဘူး (ကျော့ကေခိုင်နဲ့ စကားများရင် သူက ကျနော့်ကို မပေးတော့ဘူး .. ခပ်ရိုင်းရိုင်းပြောရရင် ပေးမလိုးတော့ဘူး)။ အဲဒါနဲ့ပဲ မိုးရတီက အလိုလိုနေရင်း ကျော့ကေခိုင်ရဲ့ပြိုင်ဘက်ဖြစ်လာပြီး၊ ဘယ်လိုပြောရမလဲ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အသီး (forbidden fruit) ဖြစ်လာရော။ ဒါပေမယ့် ခက်တာက အဲဒီအသီးက အရမ်းချိုပြီး အရသာရှိမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့တော့ မသိဘူး .. ကျနော်ကတော့ တပ်အပ်ကို သိနေတယ် .. ခက်တော့တာပဲဗျာ။ဆက်ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ မိုးရတီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီလိုဖြစ်ကြပေမယ့် ကျနော်နဲ့ ကျော့ကေခိုင်ရဲ့ဆက်ဆံရေးက အများအမြင်မှာ အတော်ကြီးကို ကြင်ကြင်နာနာ ရှိကြတဲ့ စုံတွဲတွေပါ။ လူရှေ့သူရှေ့ မြင်ကွင်းမှာတော့ တစ်ခါမှ စကားကြီး ခွန်းကျယ် ကျနော်တို့ မများဖူးပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျနော် ကိုယ်တိုင်လည်း မိုးရတီရဲ့ခြေလှမ်းတွေက ဘယ်လိုဆိုတာ အနည်းအကျဉ်း ရိပ်မိလာပေမယ့် ကျော့ကေခိုင် ကျနော့်အပေါ်ထားတဲ့အချစ်၊ သူ့ရဲ့မျက်နှာကို ငဲ့ညှာပြီး ဘာဆိုဘာမှ မဖြစ်အောင် အတော်ကြီးကို ရှောင်နေခဲ့ပါတယ်။

ကျနော့်ကိုယ်ကျနော်တော့ တော်တော်ဟုတ်လှပြီ ထင်နေတာ။ ယောကျ်ားလေးဟူသမျှ တစ်ရာမှာ တစ်ရာလုံးနီးပါး တန်းတန်းစွဲတဲ့ မိုးရတီကို ရှောင်နေနိုင်တယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာဆိုတာ မမြင်သာနိုင်ဘူးကွယ် ဆိုတဲ့စကားက တစ်နေ့ကျတော့ တည့်တည့်ကြီးကို မှန်လာပါရော။ပြောရမယ်ဆိုရင် အဲဒီနေ့ မတိုင်ခင်အထိ ကျနော် ဆက်စ်ကိစ္စမလုပ်ရတာ နှစ်ပတ်ရှိနေပြီ။ ကျော့ကေခိုင် ရာသီလာနေတာက တစ်ပတ်၊ ပြီးတော့ သူက ရာသီလာပြီး ထပ်ဖျားလိုက်သေးတယ်။ အဲဒါက နောက်တစ်ပတ်ဆိုတော့ နှစ်ပတ်ရှိသွားပြီ။ တကယ်တမ်းတော့ ခင်ဗျားတို့လည်း တွေးမိမှာပါ။ နှစ်ပတ်ဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ ကာလဆိုတာ။ ဒါပေမယ့် ကျနော့်နေရာကနေ ကိုယ့်ဆြာတို့ပဲ ဝင်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ကျနော်က အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်ယောကျ်ားလေး၊ သန်တုန်းမြန်တုန်း အရွယ်မှာ တော်တော်ချောလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်သူရည်းစားဖြစ်ပြီး ဆက်စ်ကို ပုံမှန်လုပ်နေကြ။ နောက်ပြီး လုပ်ရတဲ့ အလုပ်အကိုင်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ပြောရရင် လေထုထဲမှာကို ဆက်စ်ရဲ့အနံ့အသက်က ရှိနေတယ်လို့ ပြောလို့ရတဲ့နေရာ (အကြော်အလှော်အနံ့တွေ အပြင်ပေါ့လေ .. ဟီး :D)။ ဒီတော့ ကျနော် နှစ်ပတ်လောက် ငတ်ပြတ်နေတာက ပြသနာကို ဖြစ်လာရော။ ကဲ .. အဲဒါမှ ပြသနာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားလဲ .. အခု ကျနော်ဆက်ပြောမယ့်ဟာကတော့ ပြသနာအကြီးစားမှ disaster လို့ ခေါ်ရမယ့်ဟာပဲ ဗျို့ …။ကျနော်တို့ စားသောက်ဆိုင်တွေရဲ့သဘောက ညနေဘက်ဆိုရင် လူကျတာ များတယ်။ ဒီတော့ ပြင်ဆင်စရာ ရှိတာတွေကို နေ့လည်ဘက်ကတည်းက လုပ်ထားရတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျနော်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲမှာ လှီးစရာရှိတာလှီး၊ ချွတ်စရာရှိတာချွတ်နေတုန်း စားဖိုမှုးဖြစ်တဲ့ ကိုအေးမင်းက မနက်က ရောက်လာတဲ့ ပန်းကန်သေတ္တာပုံးကို လက်ညိုးညွှန်ပြီး လှမ်းပြောတယ်။

 

“ဇေယျ .. အဲဒီပုံးကြီး အပေါ်ထပ်က စတိုခန်းထဲ သွားထည့်ထားစမ်းကွာ .. လောလောဆယ် သုံးဖြစ်မှာ မဟုတ်သေးဘူး .. နောက်ပြီး ဇွန်းခရင်းထည့်ထားတဲ့ ပလတ်စတစ်ပုံးလဲ ပြန်ယူလာခဲ့ .. ဒီအောက်မှာ ရှိတာတွေနဲ့ မလောက်ဘူး”သူက ဒီလိုပြောလိုက်တော့ ကျနော်လည်း .. ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြန်ပြောပြီး .. လုပ်နေတာတွေ ခနရပ်၊ ထင်းရှူးသားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ သေတ္တာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကောက်ပွေ့မပြီး အပေါ်ထပ်သွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ကျနော်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ အသီးအရွက်တွေ ရေဆေးနေတဲ့ မိုးရတီက ကိုအေးမင်းကို စကားတစ်ခွန်း လှမ်းပြောလိုက်ပါရော”ကိုကြီးအေး .. သမီး ဇေယျနဲ့ လိုက်သွားလိုက်မယ် .. ဇွန်ခရင်းပုံးက ဘယ်ဟာလဲဆိုတာ သူ မသိမှာ စိုးလို့”မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကျနော့် ခြေလှမ်းတွေတောင် တန့်ခနဲဖြစ်ပြီး ရင်ခုန်သံတွေက ပျော်တာလိုလို၊ ကြောက်တာလိုလိုနဲ့ တဒုတ်ဒုတ်တောင် ခုန်လာပါရော။ ကံကောင်းတာပဲလား၊ ကံဆိုးတာပဲလားတော့ မသိဘူး။ မိုးရတီ အဲ့လို လှမ်းပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျော့ကေခိုင်က ရေအိမ်ဝင်နေလို့ အနားမှာ မရှိဘူး။ ဒီတော့ မိုးရတီရဲ့အကြံကို နဲနဲလေး မှန်းဆလို့ရတာဆိုလို့ ကျနော်ပဲ ရှိမယ်နဲ့တူတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေရော .. ကိုအေးမင်းဆိုတာကတော့ ဝေလာဝေးပဲ။ အေး.. လိုက်သွားပေါ့ဆိုပြီး ခွင့်ပြုလိုက်တာနဲ့တင် မိုးရတီက ကျနော့်နားကို ကြွကြယယလေး ရောက်လာပါရော။ဒီလိုနဲ့ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက် အပေါ်ထပ်တက်ဖို့ လှေကားရှိတဲ့နေရာကို တူယှဉ်တွဲပြီး လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။ ကျနော်က သေတ္တာပုံးကြီးပိုက်လျက်၊ မိုးရတီကတော့ ကျနော့်ညာဘက်ဘေးမှာ ခြေတစ်လှမ်းလောက် စောလျှောက်ပြီး ရှေ့ကဦးဆောင် သွားနေတယ်။ ကျနော့်ကိုတော့ တစ်ချက်မှ စောင်းငဲ့ကြည့်မနေပေမယ့် သူ့ရဲ့လမ်းလျှောက်ပုံစံက အရမ်းကို ဆက်ဆီကျနေတော့ ကျနော်လည်း မသိမသာလေး ရှိုးမိတော့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ရုပ်ပျက်လောက်အောင်တော့ လည်ပင်းကြီး စောင်းမနေပါဘူး။ (ကိုလူရှုပ် ပြောသလို အငမ်းကြီးအဆင့်မဟုတ်ဘူး .. အငမ်းလေးကို နဲနဲကျော်တဲ့အဆင့်ပေါ့ .. ဟီး :P)

ဒါပေမယ့် ကျနော့် ဘေးက လျှောက်နေတာ တခြားသူ မဟုတ်ဘူး။ flirt queen လို့ ဆိုရမယ့် မိုးရတီလေ .. လူလည်မလေး .. ငပွေးမလေး ဟုတ် .. ဒီတော့”ဒီနေ့ တော်တော် ပူတာပဲ ဟာ …”ဟူးခနဲ နှုတ်ခမ်းလှလှလေးက လေပူမှုတ် ညည်းပြီး ဝတ်ထားတဲ့ ဘလောက်စ်ရဲ့အောက်နားကိုလည်း ယပ်ခတ်သလို ဆွဲမလိုက်ပါရော။ သောက်ကျိုးနဲ !! ။ ဆွမတင်တာ နဲနဲနောနော မဟုတ်ဘူး။ ဘလောက်စ်ရဲ့အောက်စနဲ့ နဖူးပြင် ဝင်းဝင်းဖန့်ဖန့်လေးကို လှမ်းသုတ်လို့ရတဲ့ အထိပဲ။ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ ချက်နက်နက်လေးရှိနေတဲ့ ဝမ်းပြင်သား ရှပ်ရှပ်လေးတင်မက၊ ဗေဒါရောင် ဆက်ဆီဘရာလေးပါ ပေါ်လာတာပေါ့ဗျာ။ အဲဒီ ဘရာဒီဇိုင်းလှလှလေးနဲ့ ထုတ်ထားတဲ့ ဟာလေးတွေကလည်း တကယ်ကို တင်းရင်းမို့အိနေတဲ့ ရင်သားဖွေးဖွေးတွေ။ ကျနော့်ဖြင့် အသည်းတွေ၊ နှလုံးတွေ၊ အူတွေ အကုန်ဗြောင်းဆန်ပြီး လှမ်းနေတဲ့ ဘယ်ခြေထောက်ကိုတောင် ညာခြေနဲ့ တက်နင်းမိမလို ဖြစ်ပါရော။ ဟတ်ထိုးမလဲတာ ကံကောင်းးးးး ….။ဒါပေမယ့် မရွှေချောက အကြာကြီးတော့ ဒါမျိုး လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့အတွင်း ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လိုဆိုတာ ကျနော် မြင်လိုက်ပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ ဘလောက်စ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို ပြန်လွှတ်ချလိုက်တော့ မျက်စိပသာဒဖြစ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက အကုန်ပြန်ပျောက်သွားပါရော။ လူကို ရင်ထဲ ဟာခနဲ ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းသလိုတောင်ဖြစ်သွားတယ်။ တဒင်္ဂအချိန်လုံးမှာတင် တကိုယ်လုံးလဲ ထူပူပြီး မျက်နှာကလည်း တော်တော်ကို ပျက်နေမှန်း ကိုယ့်ဟာကိုယ်သိနေတယ်။”ဇေယျ .. နင်လည်း ချွေးတွေ ပြန်နေပါလား”လက်မလေးတစ်ချောင်းကို နှုတ်ခမ်းလေးတွေနဲ့ မသိမသာကိုက်ရင်း မခို့တယို့နဲ့ ပြောတော့ ကျနော့်ဖြင့် ဘာစကားမှကို ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် မဖြစ်တော့ဘူးလို့ တွေးလိုက်ပြီး သူ့ကို ကျော်တက်ပြီး အရှေ့ကနေပဲ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတော့တယ်။ ပြောလို့သာ ပြောတာ။ အဲဒီလိုကျတော့လဲ နောက်ကျော မလုံပြန်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့လည်း အောစာအုပ်တွေ ဖတ်လာတာ တော်တော်များပြီဆိုတော့ ဒီလိုနေရာတွေက အကွက်တွေဆိုတာ သိနေတယ်မှတ်လား။ အမှန်ဆို မိုးရတီကို ရှေ့ကနေ လှေကားပေါ်တက်ခိုင်းပြီး ကိုယ်က နောက်ကနေ သူ့တင်ပါးဖြိုးဖြိုးတွေကို ငေးပြီး တက်ရမှာလေ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒါမျိုး ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ .. အခုဟာက ကျနော်က မပတ်သက်အောင် ရှောင်ရမှာ ဖြစ်နေတော့ မြန်မြန်သွား မြန်မြန်ပြန်ပဲ ကောင်းတယ်ဆိုပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ ရှေ့ကတက်သွားလိုက်တာ။ နောက်ကျော မလုံဘူးဆိုတာ တခြားကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဖင် လုံးကျစ်ကျစ်လေးကို ဒီဟာမလေး လိုက်ငေးနေတော့မှာပဲ ဆိုပြီး … အဟဲ။

The journey seemed to take forever လို့ ဆိုလို့ရပေမယ့် အဆုံးသတ်တော့ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက် စတိုခန်းရှိရာ ရောက်လာခဲ့တယ်။ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထင်းရှူးသေတ္တာပုံးကြီး မထားရတာဆိုတော့ ကျနော်က စတိုခန်းတံခါးကို ဖွင့်ဖို့ လက်မအားဘူး။ ဘေးနားယှဉ်ရပ်နေတဲ့ မိုးရတီကိုယ်ပဲ မျက်ရိပ်မျက်ကဲနဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်ဆိုပြီး ပြောရတာပေါ့။ ကျနော်က ဒီလို အချက်ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မိုးရတီက သူမကိုယ်ပေါ် ဟိုစမ်းဒီစမ်းလုပ်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နဲ့ ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး“အာ .. ရတီသော့ ကျန်ခဲ့ပြီ ဇေယျ .. နင့်မှာ သော့ပါလာတယ်မှတ်လား”“ပါတယ် .. ငါ့ အိတ်ထဲမှာ” (ကျနော်လည်း ခပ်မြန်မြန် ပြန်ဖြေပြီး လက်ထဲမထားတဲ့ သေတ္တာကို အောက်ချဖို့ ပြင်လိုက်တယ်)

“နေ နေ .. ရတယ် .. အပင်ပန်းခံမနေနဲ့ ဇေယျ .. ရတီယူလိုက်မယ် !!”တကယ်ပါဗျာ .. ဘုရားပေးပေး ကျမ်းပေးပေး .. ကျနော် ဒါမျိုး ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ စက္ကန့်ပိုင်းတောင် မကြာလိုက်ဘူး။ မိုးရတီရဲ့ကိုယ်လုံးအိအိလေးက ကျနော့်ကျောပြင်ကို နောက်ကနေ သိုင်းဖက်ပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ။ သူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ကျနော့် ဘောင်းဘီရဲ့ဘေးအိတ်ထဲကို လျှိုပြီး ဝင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ဖြစ်ချင်တော့ ခါတိုင်းဆို ကျနော် ဂျင်းဘောင်းဘီ ဝတ်လေ့ရှိပေမယ့် ဒီနေ့ကျမှ ခပ်ပွပွ ပိတ်သားဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ထားတာ။ ဂျင်းသားလို ဘောင်းဘီသားက မထူတဲ့အခါကျတော့ မိုးရတီရဲ့လက်ကလေးနှစ်ဖက်က ကျနော့်ပေါင်ခြံကို ပွတ်ပေးနေသလို ဖြစ်လာရော။ နဂိုကတည်းကမှ ကျနော်က စိတ်လှုပ်ရှား ရင်ခုန်နေခြင်းရဲ့အကျိုးဆက်ကြောင့် လီးက ခေါင်းထောင်ချင်သလို ဖြစ်နေတာ၊ အခု မိုးရတီရဲ့ကိုယ်ရှေ့ပိုင်းက ကျနော့်ကျောပြင်ကြီးကို ဖိကပ်၊ လက်ကလေးနှစ်ဖက်က ပေါင်တွေကို ပွတ်သပ်သလို ဖြစ်နေတော့ လူရော၊ လီးရော ဘယ်နေနိုင်တော့မလဲဗျာ .. :-[

“မိုးရတီ ရတယ် .. မလုပ် .. နဲ့ … ငါ့ဖာသာ .. ငါ” (ထစ်ငေါ့ထစ်ငေါ့နဲ့ ကျနော် တားမိပါသေးတယ်)“အာ .. ဇေယျကလဲ .. အေးဆေးနေစမ်းပါ .. ရတီ ယူလိုက်ပါ့မယ် .. မှန်းစမ်း”ခပ်နွဲ့နွဲ့လေး ပြောလိုက်ယုံမက သူ့လက်ကလည်း သော့တွဲကို စမ်းမိသွားသော့ ကျနော်လည်း အိုခေပြီဆိုပြီး ထပ်ပြောမနေတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် မိုးရတီရဲ့လက်က သော့တွဲကို ထိထားရာကနေ ကျော်ပြီး မတော်တဆ လိုလိုနဲ့ ကျနော့်ရဲ့ထောင်မတ်စပြုနေပြီဖြစ်တဲ့ လီးကို လာထိပါရော။ ထိတာမှ လက်ကလေးနဲ့ လီးချောင်းတလျှောက် ပွတ်ပေးနေသလိုကို ထိတာ။ နောက်နားကပ်ထားရာကနေ ကျနော့် ပါးတစ်ဖက်နားကပ်ပြီး (အို .. ဘာကြီးလဲ) ဆိုပြီး လှမ်းစသေးတယ်။ လူကို ရှိန်းဖိန်းပြီး တက်သွားတာပဲ။ညာလက်နဲ့ အဲဒီလို လီးကို ဂွင်းတိုက်သလို အပေါ်အောက်ပွတ်ပေးနေတဲ့အချိန်၊ ဘယ်လက်ကလဲ အလိုလို ဒီအနားရောက်လာပြီး လီးအောက်ခြေကို လှမ်းစမ်းရင်း ဂွေးဥတွေကို သွားဆော့သေးတာ။ အပြစ်ပြောစရာ တစ်စက်မှ မရှိအောင်ကို ချောတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့လက်ကလေးနှစ်ဖက်နဲ့ လီးကို ဆော့ပေးသလိုမျိုး ခံရတော့ ကျနော့်ကောင်ခမျာ ဘာပြန်လုပ်နိုင်မလဲ။ အလိုလိုကို အလံတိုင်လို မတ်ထောင်လာရတာပေါ့။“ဇေယျ .. နင် ချွေးတွေတောင် ပိုပြန်လာပါလား .. ချက်ချင်းကြီး ဘယ်လိုဖြစ်လာရတာလဲ .. ခိ ခိ”“မိုး .. ရတီ .. မလုပ်နဲ့ .. တော်တော့ .. သော့ပဲယူလိုက်ပါဟာ”

“အယ် .. ဘာဖြစ်လို့လဲ .. ရတီက ဇေယျကို နာအောင် လုပ်မိလို့လား”“အာ .. မဟုတ်ဘူး .. မိုးရတီ .. မလုပ်နဲ့တော့ဟာ .. နင် .. နင် သိတယ်”

“ဟင်း .. ဇေယျက မကြိုက်လို့လား .. ဇေယျရဲ့တခြား အစိတ်အပိုင်းကတော့ ဒီလို မဟုတ်ဘူးနဲ့တူတယ် နော် .. ကျော့ကေခိုင် တကယ် ကံကောင်းတယ်ဟာ .. ဒီလိုမျိုးဟာကြီးကို ရထားလို့ သိလား”ကိုယ့်ကောင်မလေးရဲ့နာမည်ကို မိုးရတီကလည်း ထုတ်ပြီးတော့ပြောရော ကျနော်ဖြင့် တံတွေးတောင် မျိုချမိပြီး၊ လူကတော့ လေဖြတ်သလို တောင့်တောင့်ကြီးကို ဖြစ်သွားတယ်။ ကျနော် ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း တကယ်ကို စဉ်းစားလို့မရဘူး။ လက်နှစ်ဖက်က သေတ္တာပုံးကြီး ကိုင်ထားလို့ မအားဘူး၊ ရှေ့မှာရှိတာက ပိတ်ထားတဲ့ စတိုခန်းတံခါး၊ နောက်ဘက်မှာတော့ ကိုယ့်ကျောပြင်ကို ဖိပြီးကပ်ထားသလို ဖြစ်နေတဲ့ မိုးရတီရဲ့ကိုယ်လုံးလေး (အရမ်းကြီး တင်းတင်းဖက်ထားတာမဟုတ်သည့်တိုင် နို့လုံးအိအိထွားထွားတွေနဲ့တော့ ထိနေတာပေါ့ဗျာ)။ ဒီတော့ ကျနော် ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။ ဘာမှလုပ်လို့မရတဲ့ အတူတူ ငြိမ်ပြီးတော့ပဲ နေလိုက်တယ်။

ကိုယ့်ဆြာတို့ အပြစ်မပြောကြေးဗျာ …။

“မ .. မလုပ်နဲ့ .. ရတီရယ် .. မှား .. မှားနေပြီ”“အို .. မှားပလစ်ပေါ့ .. မှန်နေရင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာမှ မရှိတာ .. ဟုတ်တယ်ဟုတ်”မိုးရတီနေရာမှာ တခြားမိန်းကလေးသာ ဒီလိုမျိုးပြောလို့ကတော့ သောက်ကောင်မဆိုပြီး ကျနော် ဆဲပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမယ့် အခုပြောနေတာ ရုပ်ကလေး လှယုံတင်မက၊ စကားပြောရင်လည်း ဆည်းလည်းသံနှယ် တင်စားထားလို့ရတဲ့ အသံပိုင်ရှင် မိုးရတီက တီတီတာတာလေး ပြောတာလေ။ ဒီအတိုင်းတောင် မဟုတ်ဘူး။ သူမလက်နုနုလေးနဲ့ ကျနော့်လီးကို ဂွင်းတိုက်ပေးသလို လုပ်ရင်း ပြောနေတာ။ အဝတ်တွေ ခံနေတာတွေ ဘာတွေ ထည့်ပြောမနေနဲ့။ လူက အရှင်လတ်လတ် နတ်ပြည်ရောက်နေသလိုကို ခံစားနေရတာ။”ကျော့ကေခိုင်ကရော ဇေယျကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ပြုစုရဲ့လား .. ဇေယျသာ ရတီ့ကောင်လေး ဆိုရင် အမြဲတမ်း စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားမှာ .. သိလား””အာ .. မဟုတ် .. ရှစ် .. ဟုတ်တယ် .. ထားတယ် .. ကျွတ် .. မလုပ်နဲ့တော့ .. မိုးရတီ .. မှားကုန်လိမ့်မယ်” (ကျနော့် စကားတွေလည်း တောင်တစ်လုံး၊ မြောက်တစ်လုံး ဖြစ်ကုန်ပြီ)”ဇေယျကလဲကွာ .. ဒါကြီးပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေတယ် .. ဘာဖြစ်လဲ .. အဲဒီမှားတာကိုက ပိုပြီးတော့ ဟော့ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်လား”ကဲ .. ကိုယ့်ဆြာတို့ပဲ ကျနော့်နေရာကနေ ဝင်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ဒီလိုစကားတွေ သုံးပြီး ကျနော့်လီးကို လက်နှင့်ပွတ်ရင်း ဆွဲဆောင်နေတာ အဲဒါမှ စိတ်မတက်ကြွ ဘယ်အချိန်တက်ကြွဦးမလဲ။ ကျနော်ပြောခဲ့ပါရော Disaster ဆိုတာ။ Disaster မှ ဘဝမှာ တခါမှ မကြုံခဲ့ဘူးတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဒီဂရီအမြင့်ဆုံး အဆင့်ပဲ။ ငလျင်တိုင်းတာသလို Richter Scale ရစ်ဂျစ်စတာ စကေးလ်နဲ့များပြောရရင် ရှစ်ဟိုဘက်တောင် လွန်သွားမလား မသိဘူး။ မိုးရတီလက်နဲ့ အဆုပ်ခံထားရတဲ့ လီးက လုံးဝကို မိုင်ကုန်မာလာပြီး ကျနော့်နှုတ်က ရှီးခနဲ အီးခနဲတောင် ထုတ်ညည်းဖြစ်သွားတယ်။

“အယ် .. ဇေယျက သဘောကျတယ်ပေါ့ .. ခိ ခိ .. ရတီက ဇေယျကို လူရိုးလူကောင်းလေးလို့ ထင်ထားတာ .. အခု လူဆိူးလေး ဖြစ်ချင်ပြီလား .. ဒါကိုက ကောင်းနေတာမှတ်လား .. ခိ ခိ .. ကျော့ကေခိုင်ကို ဒီအကြောင်း ပေးမသိနဲ့ .. ရတီတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဒိုင်လျှိုလေး လုပ်ထားလိုက်မယ် .. ဘယ်လိုလဲ??”ကျနော့်ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဘုရားပွဲက ရဟတ် မစီးရဘဲနဲ့ကို ချာချာလည်နေပြီဗျာ။ မိုးရတီက ကျနော့်ကို မတရားကို ဖမ်းစားထားပြီ .. ခက်တာက ဒါကို ဒီငပွေးမလေးကလည်း ကောင်းကောင်းကြီးသိနေတယ်။ လီးကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့လက်လှုပ်ရှားမှုက တဖြေးဖြေးနှင့် သိသိသာသာ မြန်လာတယ်။ ကျနော့်တကိုယ်လုံး တောင့်တင်းလာတာရော၊ ခြေတန်တွေတလျှောက် ဖြိုးဖြိုးဖြန်းဖြန်း ဖြစ်လာတာကြောင့်ရော ကျနော် သိပ်အကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မိုးရတီသာ ဆက်ပြီး လီးကို ပွတ်ပြီး ဂွင်းတိုက်ပေးနေရင် ကျနော် လရည်တွေ ပန်းထွက်တော့မှာ။ နောက်ဆုံး အခြေအနေမှာ ကျနော့် နှုတ်က ဘာဆိုဘာမှ မတွေးမိဘဲ စကားတစ်ခွန်း လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားတယ်။”မိုး .. ရတီ .. မလုပ်နဲ့တော့ .. ငါ .. ငါ ပြီးတော့မယ်””အယ် .. ဟုတ်လား .. ခိ ခိ .. ဇေယျက သိပ်ဆိုးတာပဲ .. ကိုယ့်ကောင်မလေး အောက်ထပ်မှာ ရှိနေတာတောင် တခြားတစ်ယောက် ဂွင်းတိုက်ပေးတာ ခံရင်း ပြီးတော့မှာလား .. ခိ ခိ .. ဒီဟာမက ရတီ့ကို အရှုပ်ထုတ်လို့ ထင်နေတာမှတ်လား .. ဒါပေမယ့် အဲဒီအရှုပ်ထုတ်က ဇေယျအတွက်တော့ အကောင်းစားဆိုတာ သိပြီဟုတ် ..”ဟုတ်တယ်ဗျာ .. မိုးရတီ ပြောတာ တကယ်ကို ဟုတ်တယ်ဗျာ !!! .. ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ဒီလိုမျိုးဖြစ်နေတာ မှားယွင်းမှုပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှတော့ ဘာတတ်နိုင်တော့မှာလဲ။ ကျနော့်ရင်အုပ် ဖားဖိုလို ကြွလိုက်၊ နိမ့်လိုက်ဖြစ်အောင် အသက်ကို အပြေးအလွှား ရှူလိုက်ရပြီး သိပ်မကြာလိုက်ဘူး၊ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်းက အသံအုပ်အုပ်နဲ့ ညည်းရင်း လရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်ပါရော။ ပထမဦးဆုံးထွက်တဲ့ လရည်ရဲ့အားက ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းလဲဆိုရင် လူတစ်ကိုယ်လုံး ရှိရှိသမျှ အားအင်တွေ ပါသွားသလားတောင် ထင်ရမယ်ဗျ။ ဒူးတောင်မှ ချောင်ချင်သလို ဖြစ်ပြီး လူကခွေကျချင်သလိုတောင် ဖြစ်သွားတာ .. မိုးရတီက အလိုက်တသိနဲ့ လီးမကိုင်ထားတဲ့ တခြားလက်နဲ့ ကျနော့် ပုခုံးကို လှမ်းထိန်းထားပေးလို့သာ တော်တော့တယ်။ နောက်ကို ယိုင်ကျသလို ဖြစ်သွားတဲ့ ကျနော့်ကိုယ်ကလေးကိုတော့ သူမရဲ့ကိုယ်နဲ့ တွန်းထားရင်း လီးကို ဆက်ပြီးဂွင်းတိုက်ပေးနေတယ်။ ကျနော့်ခမျာ ထင်းရှူးသေတ္တာပုံးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်းက ဝတ်ထားတဲ့ အောက်ခံဘောက်ဆာ (အတွင်းခံ)ထဲ လရည်တွေ တောက်လျှောက်ကို ပန်းထုတ်နေမိပါရောလား …။

တစ်ကမ္ဘာလောက်တောင် ကြာသွားမလား မသိတဲ့ အချိန်နောက်မှ ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် ပြန်ထိန်းသွားနိုင်တယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ပျော့ကျလာတဲ့ လီးကို ဆုပ်ပြီးပွတ်ပေးနေတဲ့ မိုးရတီ လက်ကလေးရဲ့လှုပ်ရှားမှုကလည်း လုံးဝကို မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီတော့မှ ကျနော့်လီးပေါ်က သူ့လက်ကွာသွားတာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး၊ ကျနော့်ကို ဖက်ထားသလို ဖြစ်တဲ့ ကိုယ်ကလေးကလည်း ကျနော့်အနားကနေ ခွာသွားတယ်။ အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အကောင်းကြီးကောင်းတဲ့ ခံစားမှုနောက် လိုက်ပါမိတဲ့ ကျနော်၊ အခုမှ ကယောင်ကတမ်းနဲ့ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်တော့ မိုးရတီက ကျနော့်ရှေ့မှာ ပြုံးစိစိ မျက်နှာပေးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေပါရော။ ကျနော့် လီးကို အားရပါးရ ဆော့ကစားသွားတဲ့ သူမလက်ထဲမှာတော့ သော့တွဲက ရှိနေပြီး (သော့ တွေ့ပြီ .. သိလား) လို့ ကျနော့်ကို မျက်လုံးလေး တစ်ဖက် မှိတ်ပြပြီး လှမ်းပြောတော့တယ်။ဘာမှတောင် ပြန်ပြောလိုက်ချိန် မရပါဘူးဗျာ။ သူ့ဟာသူ သော့ဖွင့်ပြီး စတိုခန်းထဲကို ရှေ့ကနေ ကော့ကော့ကော့ကော့နဲ့ ဝင်သွားတယ် (စပ်မြင်ကပ်လို့ ဒီလိုမျိုးပြောလိုက်တာ .. အမှန်က ရေရေလည်လည် ဆက်ဆီကျတဲ့ ဒီဇိုင်းနဲ့ တင်ကို နွဲ့နွဲ့လေး ခါပြီး လျှောက်သွားတာ)။ ကျနော်လည်း နောက်က ကုတ်ချောင်းကုတ်ချောင်းနဲ့ လိုက်ဝင်ပြီး တောက်လျှောက်မထားရတဲ့ သေတ္တာကို အခုမှ စတိုခန်းကြမ်းပြင်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချနိုင်တော့တယ်။“ငါ .. ငါ မယုံနိုင္ဘူး .. ဒီ .. ဒီဟာက”“မှားတယ် .. လို့ ပြောဦးမလို့လား” (မိုးရတီ ထုံးစံအတိုင်း လက်မကလေးကို မခို့တယို့နဲ့ ကိုက်ရင်း မျက်လုံးလေးလှန်ပြီး ပြောပြန်တယ်)“ဟုတ် .. ဟုတ်တယ် … အဲဒါ .. အဲဒါ .. ဒါပေမယ့် .. ကျော့သိရင် ..”“ကျော့သိရင် ?? .. ဘာကို သိရင်လဲ .. သူ့ကောင်လေးဖြစ်တဲ့သူက ရတီ ဂွင်းတိုက်ပေးတာကို မခံနိုင်လို့ ဘောင်းဘီထဲ လရည်တွေ ထွက်ကျတာကို သိတာလား”

ဖျား ဖျား .. စကားလုံးတစ်လုံးနဲ့တစ်လုံး အချိတ်အဆက်မိမိ ပြောသွားတဲ့ မိုးရတီရဲ့စကားက ကျနော့် သွေးတွေကို လည်ပတ်နှုန်းမြန်အောင် လုပ်လိုက်တဲ့အပြင် မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း အရှက်နဲ့ဒေါသကြောင့် နီရဲတက်သွားစေတယ်။ ဒါကို လူလည်မလေး မိုးရတီက သတိထားမိသွားပြီး လေသံပျော့ပျော့လေးနဲ့“ဇေယျ .. ဒီမှာ ရတီ ပြောမယ် နားထောင်ဦး .. ဒီကိစ္စကြီး ခေါင်းထဲ ထည့်မနေနဲ့ .. ကျော့ကေခိုင်ကို ဇေယျဘာမှ ပြောစရာ မလိုဘူး .. ရတီလည်း ဘာတစ်ခုမှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး .. ဇေယျသာလျှင် အချက်တစ်ချက်ကို မှတ်ထား”“ဘာအချက်လဲ??” (ကျနော်လည်း စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ မျက်မှောင်ကုတ်ပြီး ပြန်မေးမိတယ်)“ဇေယျ မှတ်ထားရမှာ … ရတီက ဇေယျကို တစ်ချီပြီးအောင် လုပ်ပေးထားတယ် .. ဒီတော့ ရတီအပေါ် ဇေယျမှာ အကြွေးတစ်ခုရှိတယ် .. ဒါပဲ”ကျနော့် မျက်လုံးတော့ ပြူးသထက်ကို ပြူးနေရတော့တာပဲ။ မိုးရတီက ကျနော့် မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး နွဲ့နွဲ့လေးရယ်တယ်။ သူ့ရဲ့ထွားထွားမို့မို့ ရင်ဆိုင်တွေကတော့ နံနက်ခင်းလေပြည်ကြောင့် လှုပ်ခတ်နေတဲ့ သစ်ရွက်နုလေးတွေလို သွဲ့သွဲ့လေး လှုပ်ရှားနေတာပေါ့ …။“ခိ .. ခိ .. စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာလား .. ရတီက အခုလို့ မပြောပါဘူး .. ရတီလိုချင်တဲ့အချိန်မှာ ဇေယျကပေးရင် ဖြစ်ပါတယ် .. ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စ ကျော့ကေခိုင် မသိမှ ဖြစ်မှာဆိုတော့ ရတီကို စိတ်ပျက်အောင် ဇေယျ မလုပ်ဘူးဟုတ် .. အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ရတီ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဖို့ဆိုတာ … ခိ .. ခိ ??”ကျနော် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ရင်အုပ်တစ်ခုလုံး မောက်ကြွလာအောင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူမိပြီး အံကိုသာ ကြိတ်ထားနိုင်တော့တယ်။ ရှက်လိုက်တာလည်း ပြောမနေနဲ့တော့။ မိုးရတီက ကျနော့် မျက်နှာကို တစ်ချက်ပဲ စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ကျနော်တို့ ပြန်ယူသွားရမယ့် ဇွန်းခရင်းထည့်ထားတဲ့ ပလတ်စတစ်ပုံးကို အခန်းထောင့်တစ်နေရာကနေ ဆွဲမပြီး ပေးလိုက်တယ်။

“ရော့ .. ဒီဟာကို ဇေယျရှေ့ကနေ ကာထား .. ဟိုပေပွနေတာတွေကို မမြင်စေနဲ့”အင်းဂိပ်လိုသာ ပြောရရင် ကျနော်တော့ deer in the headlights ဖြစ်နေပါပြီဗျာ။ မိုးရတီ ဘာကိုရည်ညွှန်းမှန်း သိပြီး မျက်လုံးလေး အကြောင်သားနဲ့ သူ ပေးလိုက်တဲ့ ပုံးကို ယောင်နနနဲ့ လှမ်းယူပြီး ဘောင်းဘီဂွကြား ရှေ့ကနေ ကာထားလိုက်မိတယ်။ စိတ်ထဲလည်း ဒီပုံစံကြီးနဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲ ဘယ်လို ပြန်ဝင်ရမလဲဆိုတာ အလိုလို လန့်လာတယ်။ ဘာရယ်ကြောင့်မှန်း မသိ။ မိုးရတီကို အားကိုးတကြီးနဲ့ ကြည့်မိတော့တာပဲ။“စိတ်မပူနဲ့ .. ပုံးနဲ့ကာပြီး အောက်ထပ်ဆင်းသွားလိုက် .. ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး .. မီးဖိုခန်းထဲ ရောက်ရင် ပန်းကန်ဆေးဖို့ထားတဲ့ ရေပိုက်ကို ရတီယူထားလိုက်မယ် .. ဇေယျက ရတီနား လာရပ် .. မတော်တဆလိုလိုနဲ့ ဇေယျဘောင်းဘီကို ရေနဲ့ ပက်လိုက်မယ် .. ဒါဆို အဆင်ပြေသွားပြီ .. ဟုတ်ပြီလား”တကယ်ပဲဗျာ .. လေသံအေးအေးလေးနဲ့ ချက်ကျလက်ကျ ပြောသွားတာများ နေ့စဉ်လုပ်နေကြ ထမင်းစားရေသောက်အလုပ်တစ်ခုကို ပြန်ပြောနေတဲ့အတိုင်းပဲ ကိုယ့်ဆြာတို့ရေ။ မိုးရတီအတွက်တော့ အရာရာအားလုံးက simple ဖြစ်ပြီး၊ ကျနော့်ကျမှပဲ complicated ဖြစ်နေသလားတောင် မသိတော့ပါဘူး။ အိုခေ ဆိုတဲ့ အသံကို ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ပြောလိုက်ယုံပဲ ကျနော် တတ်နိုင်တော့တယ်။မရွှေချာက ကိစ္စပြီးသွားတာတောင် စတိုခန်းထဲကနေ ချက်ခြင်း ပြန်ထွက်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ခုနက ပလတ်စတစ်ပုံး ထားထားတဲ့နေရာနားမှာ ရှိတဲ့ ကတ္တူပုံးတစ်ခုကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ လှမ်းကောက်သလို လုပ်တယ်။ လုပ်တာမှ စလိုးမိုးရှင်းနဲ့ ဖြေးဖြေးသာသာလေး ကုန်းကောက်တာ၊ လုံးဝန်းပြီး ပြည့်ဖြိုးတဲ့ တင်တွေရဲ့ကောက်ကြောင်းကို တမင်တကာ ကျနော် မြင်အောင်ပြတာပဲဆိုတာ ကျနော် မသိဘဲ နေမလား။ ဒါပေမယ့် ကျနော့်ကိုက တကယ်ကို ငတုံးကောင်ပါဗျာ။ မိုးရတီရဲ့အကြံက ဘာဆိုတာ သိနေသည့်တိုင် သူမရဲ့နောက်ပိုင်းအလှကို မကြည့်ဘဲနဲ့ မနေနိုင်ဘူး။ လီးတောင်မှ ပြန်ထောင်လာတာ ဘောင်းဘီရှေ့မှာ ပုံးနဲ့ကွယ်နေလို့သာ တော်တော့တယ် ပြောရမယ် ..။

အဲဒီနောက်တော့ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက် အောက်ထပ်မီးဖိုခန်းထဲကို ပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ မိုးရတီက ရှေ့က၊ ကျနော်က နောက်က။ ကျနော်ကသာ မလုံမလဲပုံစံနဲ့ ရုပ်ပျက်သလို ဖြစ်နေတာ၊ မိုးရတီက ဒေါင်းမလေးတစ်ကောင်လို အေးအေးသက်သာနဲ့ လှလှပပလေး မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်သွားလေရဲ့။ ကျနော့်မှာ ကိုယ့်ရှေ့က ကာထားတဲ့ ပလတ်စတစ်ပုံးကို မချရဲသေးဘူး။ မိုးရတီသာ ပြောထားတဲ့ စကားအတိုင်း မတည်ရင် ခက်လှချည်ရဲ့ဆိုပြီး လူက ချွေးပြန်နေတယ်။ မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်သွားတုန်းက မရှိသေးတဲ့ ကျော့ကေခိုင်ကလည်း ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ပိုတောင်ဆိုးသေးတယ်။တော်ပါသေးတယ်ဗျာ။ မိုးရတီက သူပြောထားတဲ့အတိုင်း မီးဖိုးခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ ပန်းကန်ဆေးတဲ့နေရာနားသွားပြီး ရေပိုက်ကို ကိုင်လိုက်လို့။ ကျနော်လဲ မယောင်မလည်နဲ့ အဲဒီနားသွားပြီး ပလတ်စတစ်ပုံးကို ချလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ သူက အမှတ်တမဲ့လိုလိုနဲ့ ကျနော့်ဘက် ရေပိုက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။ ဗွမ်းခနဲဆိုပြီး လာစင်တဲ့ရေတွေကြောင့် မလှမ်းမကမ်းမှာ ရှိနေတဲ့ ကျော့ကေခိုင်အပါအဝင် မီးဖိုချောင်ထဲက လူကုန်လှည့်ကြည့်တော့တာပဲ။”မိုးရတီ .. နင် သင်္ကြန်မရောက်သေးဘူး အစောကြီး ရေပက်နေတာလား”ကိုအေးမင်းက ကျနော့်အဖြစ်ကို မြင်သွားပြီး လှမ်းအော်စလိုက်တော့ မီးဖိုချောင်ထဲ ရှိရှိသမျှ လူတွေ ဝိုင်းရယ်ကြရော။ ကျနော်တောင်မှ ဘာရယ်မဟုတ် မချိသွားဖြဲဆိုသလို နဲနဲလိုက်ရယ်လိုက်သေးတယ်။ အားလုံးထဲမှာ မရယ်တာဆိုလို့ မျက်ထောင့်နီကြီးနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ကျော့ကေခိုင်ရယ်၊ ဘယ်လိုလဲ မှတ်ထားနော်ဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မိုးရတီသာ ရှိတယ်။ ကျနော်လည်း ရယ်နေတာ ရပ်ပြီး မိုးရတီကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ကြည့်မိတယ်။ပြီးတော့မှ စဉ်းစားမိတယ်။ ငါ .. ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာလဲလို့။ တကယ်ဆို မိုးရတီကြောင့်သာ ကျနော် ဒီလိုမျိုးအဖြစ်နဲ့ ကြုံတာမဟုတ်လား။ အခုကျတော့ ကျနော်က ဒါကို အပြစ်မမြင်ဘဲ သူ့ကိုတောင် ကျနော့်အခက်အခဲကနေ လွတ်အောင် ကူညီပေးလို့ဆိုပြီး ကျေးဇူးတင်နေမိတာတကား …

“မောင် .. ဇွန်းခရင်းပုံးယူတာ တော်တော်ကြာတာပဲနော်”အနားနားကပ်လာတဲ့ ကျော့ကေခိုင်ရဲ့ထေ့ငေါ့ငေါ့ စကားကို ကျနော်ပြန်မပြောနိုင်ရှာဘူး။ ပြန်မပြောဝံ့တာလဲ ပါတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့။ ရေတွေစိုသွားတဲ့ အဝတ်တွေကို လဲဖို့ဆိုပြီး အပြင်ကိုသာ မြန်မြန်ထွက်သွားလိုက်တယ်။ ကျော့ကေခိုင်ကတော့ မကြည်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော် သူ့ကို ချော့ဖို့မတွေးမိပါဘူး။ ကိုယ်ကအပြစ်လုပ်ထားတဲ့သူလို ဖြစ်နေတော့ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဝံ့တာလဲ ပါတာပေါ့။

အိမ်မာဘဲ နေကြပါ ပြည်သူတွေ အားလုံး ဘေးကင်းကျမ်းမာကြပါစေ